Zondag 24 mei

Na een heerlijke nachtrust en een voortreffelijk ontbijt, beleefde ik op deze zondagmorgen iets van de werkelijkheid van Handelingen 2. Na het ontbijt liep ik naar buiten en hoorde daar het gebeier van een aantal kerkklokken die met een onweerstaanbare roep de mensen naar de kerk riepen. Het was een prachtige baseliek waar ik naar toeliep. Niet alleen aan de buitenkant en dan kijk ik natuurlijk naar de architectuur, maar ook binnen. Binnen ademde alles de schoonheid van de rijke rooms-katholieke symboliek en liturgie. Ik hoop dat de foto's hier voor zichzelf spreken. In de kerk werd duidelijk waar de bloemen van onze lijnrijders ook naar toegaan. Werkelijk prachtige bloemstukken.

Liturgisch ademde alles nog de sfeer van eeuwen her. Op de één of andere manier voelde het een klein beetje als thuiskomen. Tenslotte komen wij ook uit deze gemeenschap der heiligen voort. Natuurlijk hebben wij in navolging van Luther en Calvijn afstand genomen van zaken die ons teveel van de kern van het geloof in Jezus Christus afleiden. Maar dat alles speelde deze morgen geen enkele rol. Het was trouwens maar een kleine schare die opgekomen was. Ik telde 62 mensen. De 2 misdienaars waren de enige kinderen, verder was het merendeel grijs. En toch ... gaat in zo'n kleine gemeenschap, in zo'n grote baseliek de liturgie gewoon verder. In het besef, zo zei een kloosterlinge me, dat het in de katholieke kerk anders is dan bij ons in de reformatorische kerk. Terwijl wij soms alles uit de kast moeten halen om de liturgie gaande te houden, is in de rooms-katholieke traditie de liturgie de dragende grond van het leven. Eigenlijk zo vanzelfsprekend als wat. Want als je op je in laat werken hóe God in de eerste Bijbelboeken aan zijn volk de opdracht geeft om de sabbat en de andere feesten te vieren en daarbij het gebod gaf: dat zij het zó en zó moeten vieren tot een eeuwigdurende inzetting, dan komen als vanzelf ook die psalmwoorden in je gedachten.

God zij geprezen met ontzag,

Hij draagt ons leven dag, aan dag.

De dienst werd geleid door een drietal priesters. En ergens op de achtergrond klonk een voorzanger met een prachtige stem, die zo uit de hemel leek te komen. Een van de priesters reciteerde de liturgische gedeelten. Als je daarbij je ogen sloot, voelde je je gedragen door deze, de eeuwen (ver)durende, woorden. Alsof je meegevoerd werd op de stroom der eeuwen naar het begin van de kerk van Christus. Naar Hem als de Bron Zelf.

Het machtige orgel droeg daar op een wonderlijk mooie wijze aan bij.

En toch, zonder dat het hinderlijk was, werd op een klein scherm aangegeven welk lied we moesten zingen. En hoewel m'n Duits minimaal is, bezongen we in al deze liederen het werk van God, zoals het gestalte kreeg in de menswording van zijn Zoon. Voluit klonk het lijden, de opstanding en de verheerlijking erin door.

Taalwonder of hoorwonder, of de waarheid van Johannes 14:26?

Wat was nu die ervaring van Handelingen 2? In zo grote en verheven ruimte hoor je een prachtige nagalm, die een extra diepe dimensie geeft aan het reciteren van de priester. Maar omdat ik uit m'n periode als timmerman in de bouw een vorm van machine-doofheid aan m'n linkeroor heb overgehouden, vang ik niet altijd alle woorden op. Maar het wonder heb ik ervaren toen de Bijbel openging. Het eerste gedeelte werd gelezen door een lectrix. Ik had niet gehoord waar zij uit ging lezen en had ook geen Bijbel bij me, maar toen zij begon was het alsof ik het in m'n eigen taal hoorde. Het was uit Lucas 10 waar van Jezus staat: ‘Op dat moment verheugde Jezus Zich in de geest en zei: Ik dank U, Vader, Heere van de hemel en de aarde, dat U deze dingen voor wijzen en verstandigen verborgen hebt, en ze aan jonge kinderen hebt geopenbaard. Ja Vader want zo was het een welbehagen voor U'.

Na het zingen van een lied kwam één van de priesters naar voren met de kanselbijbel opgeheven. Dit deed me denken aan de synagoge als de Thora-rol uit de ark wordt gehaald. Daarna begon hij te lezen uit Johannes 17, het hogepriesterlijk gebed. Na een lied gaf de derde priester de uitleg. Het eerste gedeelte ging over vers 6 waar staat: ‘Ik heb uw Naam geopenbaard (...) en zij hebben Uw woord bewaard'. In het tweede gedeelte van de uitleg klonk een wonderlijke diepe troost door aan de hand van vers 9 ‘Ik bid voor hen' en vers 15 ‘Ik bid niet dat U hen uit de wereld wegneemt, maar dat U hen bewaart voor de boze'. De hele sfeer zal er wel aan meegewerkt hebben, maar ik heb zelden zo de troost en de bemoediging van het Evangelie ervaren. In de dienst werd ook gecollecteerd voor de nood in de wereld. Een uitgangscollecte kende men hier blijkbaar niet, of toch wel ...?

Barmhartigheid nodig of zakelijk inzicht?

Bij het uitgaan zaten links en rechts twee bedelaars op hun knieën met hun baseballpet naar voren. Ik kreeg er een beetje een onbestemd gevoel bij en kon er niet toe komen om wat in die pet te doen. Driehonderd meter verder ben ik aangeschoven bij het einde van een dienst in de Evangelische Lutherse Kerk. Zowel het gebouw als de sfeer in de dienst ademde een heel andere sfeer. Opener en vrijer, wat meer in de richting van onze beleving in Valkenburg. Zoals ik al schreef, was het aan het einde van de dienst en toen ik 15 minuten later weer buiten kwam zag ik daar ... u raadt het al ... dezelfde broeders bedelaars. Gasten van een jaar of dertig en ogenschijnlijk gezond. Na een rondgang door de stad zag ik ze met drie man staan. Met een beker koffie in de hand. Ze hadden zo te zien blijkbaar werkoverleg. Want 's middags en 's avonds waren er weer diensten. Die zijn er tenslotte genoeg in zo'n grote stad. 't Is natuurlijk ook een manier om aan je geld te komen.

Cultuur

Na deze diensten ben ik vervolgens wat cultuur gaan snuiven.

Ik was natuurlijk benieuwd naar het Pompejanum, een kopie van het huis van Castor en Pollux in Pompeii, in 1840 opgericht voor koning Lodewijk 1. Daarna ben ik ook bij het slot Johannisburg geweest. Het slot met de vier torens werd aan het begin van de 17^e eeuw gebouwd als tweede verblijfplaats voor de keurvorsten van Mainz. Na de tweede wereldoorlog is het weer in oude luister hersteld. Ik hoop dat de foto's voor zich spreken.

Al met al een heerlijke rustdag, waarop de zon heerlijk schijnt, m'n lichaam weer aan het herstellen is en mijn geloof op een heerlijke manier versterkt en verdiept is.

Ik weet niet of dat allemaal past en mag ...

maar vooruit, voor één keer ... 'Hallelujah!'