Woensdag 17 juni

Vanmorgen voor het eerst na m'n vertrek wakker geworden in een slaapzaal vol mensen. De ochtend gebruikt om m'n band te plakken en de fiets schoon te maken en alle onderdelen te smeren. Daarna het programma van de kinderen gevolgd. Ik moet eerlijk zeggen petje af voor de Hollandse en Roemeense vrijwilligers die de ruim 80 kinderen uit Bucarest de week van hun leven bezorgen. 's Morgens moeten zij per groep een thema voor een verhaal of sprookje bedenken en op papier zetten. Daarnaeen decor schilderen en kleding ontwerpen om hun verhaal op vrijdag aan elkaar te tonen. In de middaguren beelden de Roemeense vrijwilligers een gedeelte uit het Bijbelboek Ruth voor de kinderen uit. Het is een vrije weergave van het bijbelboek, waarin elke keer een bepaald thema naar voren komt, toegespitst op de actualiteit waarin de kinderen leven. Deze keer wilden zij met behulp van Ruth duidelijk maken dat ‘gehoorzaamheid loont'.

Daarna volgde een hoogtepunt van de dag. Een rit door de natuur met paard en wagen. Voor de stadskinderen uit de sloppenwijken van Bucarest een belevenis. 's Avonds kregen zij een tekenfilm te zien over het leven van Jona. En tussen al die activiteiten door is er volop gelegenheid voor sport, spel en zwemmen.

Donderdag werd het begrip losser uitgelegd. De kinderen werd duidelijk gemaakt dat God zijn wetten heeft gegeven uit liefde voor mensen om hen te helpen om in liefde en vrijheid samen te leven. En elke dag zijn ze bezig met een creatieve verwerking van hun zelfgekozen verhaal om dat vrijdag op de ‘planken' te brengen.

Op donderdagmorgen om 06.00 uur de stilte opgezocht om alles nog weer eens te overdenken. Lopend over een verend tapijt van bladeren in het bos laten zelfs je voetstappen geen indruk of geluid achter. Het enige dat hoorbaar is, is het geluister van de bladeren hoog in de bomen. Hoog op een berg staand, zie je beneden in het dal de nevel langzaam wegtrekken alsof God een deken opslaat om jou te helpen, langzaam maar zeker de schoonheid van Zijn schepping te leren zien.

Misschien is dat wel de winst van deze hele onderneming dat ik met m'n beleving van het geloof weer op de toonhoogte van de verwondering mocht komen. Zoals dat in Psalm 27 zo mooi onder woorden wordt gebracht.

Eén ding slechts kan ik van de Heer verlangen,

dit ene: dat zijn gunst mij eenmaal geev'

Hem dagelijks te loven met gezangen,

te wonen in zijn huis zo lang ik leef!

Hoe lieflijk straalt zijn schoonheid van omhoog

Hier wijdt mijn ziel met een verwond'rend oog.

Aanschouwende hoe schoon en zuiver is ...

Zijn licht, verlichtende de duisternis.

Die intense beleving van het geloof en de ervaring van het geloof in God als een levende werkelijkheid heb ik als een wonder ervaren.

En dan m'n thuiskomst.

Op Schiphol werd ik verrast door m'n vrouw, kinderen en kleinkinderen.

En in de straat werd ik door zoveel mensen verwelkomd, dat ik me eerlijk gezegd geen houding wist te geven. En ook op zondamorgen, thuis in de gemeente, wachtte me ook een hartverwarmend welkom.

Los van de geloofsbeleving die m'n eerste drive was om deze tocht te ondernemen, was het ook verrassend te ervaren hoe u als meereizend thuisfront (en sponsoren) dagelijks een enorme steun en bemoediging voor me was. Ik had in de verste verte niet kunnen dromen dat m'n fietstocht zoveel mensen in beweging zou brengen. Van kinderen die snoepjes verkopen, tot mijnheer de Vries die zo ongeveer elk bedrijf in Katwijk heeft benaderd voor een sponsorbijdrage. Een stimulans voor me was ook het werk van de vrijwilligers van de Stichting Kind in Oost-Europa. Om zo m'n waardering voor hun inzet te laten bemerken. Een inzet die zich over een langere periode uitstrekt dan mijn inzet van vijf weken.

En tenslotte ... kan ik niet om iemand heen die mij gedurende de periode van voorbereiding en de daadwerkelijke reis niet alleen de ruimte heeft gegeven, maar ook bemoedigd heeft op die momenten waar het - voorzichtig gezegd - even tegen zat of niet zo lekker ging. M'n vrouw Adri. Zonder haar inzet had ik er niet eens aan kunnen beginnen en zonder haar bemoediging had ik op willekeurige momenten misschien wel op moeten geven. Dank je wel dat je me zo wilde steunen, zoals je dat al jarenlang doet, waardoor voor mij (en de gemeenschap) dingen mogelijk worden die zonder jou niet denkbaar zouden zijn.