Van Passau naar Linz.

Vandaag ben ik zo vroeg mogelijk vertrokken, want ik heb deze nacht in een jeugdherberg geslapen, waar ook een paar klassen met schoolkinderen verbleven. Ik ga de kinderen van de Burcht nog meer waarderen, want die kunnen tenminste stil zijn. En het is ook dank zij jullie enthousiasme en het prachtige lied dat ik al zover gekomen ben. Vandaag en ook de komende dagen fiets ik langs de Donau. Het is weer een stuk kouder dan gisteren. Het is dan ook niet droog gebleven. Ik heb voor het eerst m'n regenpak aan moeten doen. Daarom niet zoveel foto's, want met die regen is alles toch veel somberder.

De eerste 15 km. liep het fietspad langs een niet zo drukke verkeersweg. Aan weerzijde van de Donau rijzen de prachtig beboste hellingen omhoog. Een schitterend gezicht al die verschillende kleuren groen. Na het plaatsje Obernzell werd het rustiger door het vrijliggende fietspad. Hierna kwam de Jochenstein waterkrachtcentrale in zicht. Beslist een kijkje waard. En vervolgens kwam na 24 km. de grens met Oostenrijk in zicht. Maar er was niemand om naar m'n paspoort te vragen. In het plaatsje Niederanna ben ik gestopt bij scheepsbouwbedrijf. Hier bouwen ze de zogenaamde Donau-aken. Ranke bootjes met een platte bodem. Als het goed is ziet u er iets van op een foto. Na 39 km. kwam ik bij het plaatsje Schlögen. Daar moest ik overvaren omdat het fietspad aan de overkant verder ging.

Een toevallige ontmoeting

Na een kilometer of 50 besloot ik m'n boterhammetjes, die ik onderweg gekocht had, op te eten. Van een aantal wereldfietsers heb ik geleerd dat een broodje banaan een heel goed voeding geeft. Daarnaast vraag ik in het hotel meestal om m'n thermosflesje te vullen met heet water zodat ik een hartige soep kan maken.

Zit ik daar in alle rust te genieten, stoppen er ineen zes fietsers bij me. Kom jij soms uit Schagen, was hun vraag. Nee ... ik kom uit Valkenburg. Zij kwamen uit Anna-Paulowna en zaten duidelijk om een praatje verlegen. Zij waren ook langs de Donau aan het fietsen. Per dag fietsten ze 40 a 50 kilometer. En dan werd hun bagage naar het volgende hotel gebracht. Ook zij waren onderweg naar Linz, maar de laatste 20 kilometer gingen ze met de trein verder. Toen ik ze vertelde dat ik wel eens in het witte kerkje van Wieringerwaard (vlak bij Anna-Paulowna) gepreekt had, vielen ze even stil. Ben jij dan soms dominee? Ja ... is dat zo bijzonder dan? Nee, maar een dominee die zo ver gaat fietsen, dat is weer eens wat anders. Toen ik hen vertelde waarom ik deze tocht maakte en wat m'n innerlijke drive was, kon één van hen het niet nalaten om te zeggen dat hij dat nou echt niet had. Nou ja ... kon ik alleen maar concluderen, dan is er voor mij tenminste nog werk genoeg aan de winkel. Zou je denken dat je dat redt, vroeg hij? Ja ik heb goede hoop voor je.

Het was een gesprek met leuke mensen en met de nodige humor en je weet maar nooit.

Een half uur laten begon de lucht dicht te trekken en ja hoor, daar vielen de eerste druppels. En het bleef regenen tot 10 kilometer voor Linz.

Dat was bij het plaatsje Ottensheim, waar ik met een gierpont naar de overkant ging.

In Linz aangekomen viel het niet mee een hotel te vinden. Uiteindelijk werd in het derde hotel gastvrij onthaald. Mijn fiets mocht aanvankelijk in de gang staan, maar daar was een hoger iemand het later weer niet mee eens (ja zo gaat dat) en dus moest m'n verder de gang in, door een hal en staat nu voor het eerst buiten. Maar goed nat geworden was hij toch al.