Eerste Pinksterdag

Vanmorgen om 09.30 vertrokken, want omdat ik toch niet kon blijven besloot ik dan maar om op het gemak te gaan fietsen en te genieten van alles om me heen. 't Was een mooie dag de zon scheen. En onder het fietsen had ik m'n oortjes in en zong ik met een CD van de mannenzang het hoogste lied. En zo voelde ik me heel nauw verbonden met het thuisfront. Ik was van plan tot een uur of twee te fietsen, een hotel op te zoeken met internet, m'n verhaaltje te schrijven en een kerk met een avonddienst op te zoeken. Maar ... het liep iets anders. Ik kreeg onverwacht een rondje Oostenrijk aangeboden. Maar dat straks.

Waar fiets je nu zoal langs op zo'n dag. Vanuit Melk ben ik langs de zuidoever gereden. Vanaf deze kant zie je aan de overkant de terrassen van de wijnboeren die het land zo kenmerken. Hier komen de beroemde witte Riesling wijnen vandaan. Vervolgens passer je dan een aantal dorpjes zoals Schönbühel, Aggsbag Dorf en Aggstein. Vervolgens fiets je door een prachtig gebied vol wijngaarden, maar ook met andere soorten fruit. Werkelijk een genot om door te fietsen. Weer iets verder rijd je dan over de dijk langs de Donau, met schitterende vergezichten over de rivier en de andere oever.

En links en rechts van het fietspad lijkt het wel of de Schepper bewust met bloemen aan het ‘morsen' is geweest. Het wonderlijke is dat je daar op zo'n dag door getroffen wordt, terwijl je er thuis meestal onopgemerkt aan voorbijgaat.

En terwijl ik zo met deze overdadige bloemenpracht bezig was door regelmatig af te stappen en foto's te nemen, zongen die 1600 mannen in de Nieuwe Kerk van Katwijk dat wonderlijk mooie Opwekkingslied 407:

O Heer mijn God, wanneer ik in verwondering

de wereld zie die U hebt voortgebracht

het sterrenlicht (en op deze dag ook een heerlijk zonnelicht) en in de verte het rollen van de donder

heel dit heelal dat vol is van Uw pracht.

En dan zingt het vanzelf in je ziel mee:

Dan zingt mijn ziel tot U o Heer mijn God

Hoe groot zijt Gij, hoe groot zijt Gij.

En dat zingen vanuit je ziel wordt alleen maar overtuigender ...

als je tot je verwondering mag ontdekken

dat Hij ook voor jou aan het kruis gegaan is al een Lam.

Dat Hij daar ook mijn schuld weg wilde dragen

En ook al mijn zonden op Zich nam.

En wat zál het heerlijk zijn als Christus in majesteit en luister terug komt,

en heel de schepping van weer getuigd van Gods heerlijkheid.

Maranatha!!

Ja zo kan een mens onder de indruk raken van het ‘onkruid' in de berm.

Van een lis of lelie aan de waterkant.

En daarbij kwam ineens dat wonderschone lied bij me boven: ‘zie de leliën op 't veld, ziet hoe schoon zij bloeien.

Ik denk dat de meesten van de ouderen dat lied nog wel kennen.

Een lied dat in feite een berijming is van de woorden van Jezus in Mattheus 6, waar Jezus in vers 28 zegt: ‘Kijk naar de lelies in het veld, hoe ze groeien; ze werken niet en spinnen niet; en Ik zeg u dat zelfs Salomo in al zijn luister niet gekleed ging als één van deze. Als God nu het gras het veld, dat er vandaag is en morgen in de oven geworpen wordt, (of zoals ik het eerder zag afgemaaid wordt) zo bekleed, zal Hij u niet veel meer kleden kleingelovigen?'

En daarom moeten we ons niet zo bezorgd maken, voor de dag van morgen.

En toch ... heb ik me op deze zelfde dag best nog wel even bezorgd gevoeld.

op een houtje bijten en op zoek naar het juiste tangetje.

En die bezorgdheid had alles met dit opschrift te maken.

Ik was na deze heerlijke fietstocht lekker vroeg in het dorpje Pischelsdorf aangekomen. Dan had ik lekker de tijd om even aan m'n dagboek te werken en ... een kerk op te zoeken.

Om een uur of vijf vroeg ik of het mogelijk was om nog iets te eten. En dat kon.

Ik bestelde hetzelfde gerecht als ik bij de hotelbaas op z'n bord zag liggen. Die man zag er gezond en weldoorvoed uit dus dat moest goed zijn. Na een hernieuwde Babylonische spraakverwarring kreeg ik toch duidelijk gemaakt dat ik zo'n soort rollade wilde hebben. En zowaar ... binnen korte tijd stond er een heerlijk geurend gerecht voor m'n neus. Een rollade die zich wentelde in een donkerbruine saus.

Nog onder de indruk van de belevenissen van de dag en een telefoongesprekje met m'n vrouw en zoon Robert snijd ik het eerste stukje aan. Dompel het onder in saus, leg het voorzichtig op m'n tong, onderga een verrukkelijk moment, zuig het naar binnen (zo mals) en krijg vervolgens het gevoel dat een alligator moet hebben als hij een stok in z'n bek geplaatst krijgt zodat hij niet meer kan bijten.

Wat bleek? In die rollade zat een lange houten saté prikker verborgen (althans voor mij verborgen).

Omdat mijn mes zo scherp was heb ik er niets van gemerkt en slikte een stukje van die prikker in. En die bleef ergens hangen. Van alles geprobeerd, maar nee hoor ... geen beweging in te krijgen.

Ten einde raad en uit bezorgdheid toch maar naar het ziekenhuis. Geen probleem, want Helmuth bracht me wel even naar Tulln. Daar aangekomen leken de gevolgen van Babel een desastreuze uitwerking te krijgen, want mijn Oostenrijks en hun Engels was te beperkt om duidelijk te maken dat ik een stukje van een saté prikker had ingeslikt. Maar gelukkig was Helmuth bij de hand om uit te leggen wat er was gebeurd. Toen werd er een röntgenfoto gemaakt, maar daar kunnen ze een stukje hout niet op waarnemen. En in dat ziekenhuis was geen ‘kopfspecialist' (zei Helmuth) aanwezig met het juist tangetje om bij dat stukje van die prikker te kunnen komen.

Maar er werd ijverig gezocht om een ziekenhuis met zo'n tangetje te kunnen vinden. Dat werd uiteindelijk in Sankt Pauli zo'n 40 km. verder. Voor het vervoer hebben we een deal gesloten. Ik werd met een rode kruis wagen weggebracht en Helmuth zou me dan (als alles opgelost was) wel weer ophalen. In dat ziekenhuis met het juiste tangetje werd ik vervolgens in twee uur tijd zwaarder beproefd dan in de voorgaande twee weken bij elkaar. Ik werd ontvangen door een verpleegster die eruit zag als Kenau Simon's zoon dochter Hasselaar. Die zette me in een stoel, zoals je wel eens in zo'n martelkamer in een film ziet. Stelde me op haar manier gerust, maar dat maakte me nog bezorgder en vervolgens kwam de arts. En jonge vrouw met een fijn een teergevoelig uiterlijk. Maar schijn bedriegt, want samen bleken die twee een uiterst effectief team om een man het angstzweet te kunnen bezorgen. Om te beginnen keek de arts met een soort telescoop naar binnen en in plaats van aaaaa .... moest ik ontelbare keren hiiiiiii ..... hinniken. Volgens mijn besef bracht ik er niet veel anders dan wat hiiaaaa gebalk uit, maar blijkbaar was het voldoende want de engel van een arts zag zowaar het stukje zitten. Ik vraag heel onschuldig, dan kunt u dat er hopelijk met een tangetje wel uithalen? Als ik het goede tangetje kan vinden ga ik het wel proberen, maakte zij me duidelijk. Na een tijdje zoeken had zij het tangetje blijkbaar gevonden. En toen begon de beproeving. Ik moest m'n mond opendoen en m'n tong uitsteken. De Kenau deed heel geniepig een servet om m'n tong en begon uit alle macht te trekken. Ondertussen had de arts een lamp achter in m'n keel gezet en ging vervolgens met een monsterlijk grote tang naar binnen. Ik zal u de verdere details van deze martelgang besparen, maar uiteindelijk liet zij met triomfantelijk een stukje van vier centimeter lang zien. En toen lieten beide vrouwen me een dieper meeleven merken, dan ik ooit verwacht had. Ik kreeg een half uur rust en toen moest ik nog één keer dat gesjor aan m'n tong ondergaan en hiiiiiiii...... hinniken om te kijken of zij alles wel hadden. En toen kon ik Helmuth bellen om me weer op te halen. En weer werd de werkelijkheid van de eerste verzen van Psalm 121 waar. Daar waar de psalmist óók belijdt dat de Here je bewaard voor alle kwaad. En dankzij zo'n ervaring, maar vooral dankzij Jezus Christus wordt ook dat laatste vers van die Psalm steeds meer m'n geestelijk eigendom.

Dat was zondag 31 mei.

Ik kan hier gelukkig wat relativerend over schrijven, vooral als ik vandaag van m'n vrouw over de zieken in de gemeente hoor. Ik wens u allen, maar vooral de zieken toe dat u zich gedragen en bewaard mag weten door onze goede God.