U krijgt dit een dag later, maar ik heb het weer in de tt laten staan.

Vandaag om 11.30 uur uit Wenen vertrokken.

Natuurlijk na eerst afscheid genomen te hebben van mijn vrouw Adri en haar zus Elly.

Het viel me aanvankelijk niet mee om de draad weer op te pakken. Want je laat toch heel wat achter en de eerste weken staan we er beiden weer alleen voor. Uit Wenen komen ging als van zelf. Ik moest eerst door het Praterpark. Een groot park, ik schat een 6 km lang. Vervolgens stak ik de Donau over en ging richting Bratislava. Al fietsend dacht ik aan de drie mooie dagen, het afscheid en lette niet goed op de bordjes. Toen ik dat wat geweest was weer wat van me af kon zetten en om me heen keek waande ik me even terug in het Paradijs. Zou deze Pinksteren dan toch het begin gebracht hebben, waarop alles weer zal zijn zoals het was? Ik kreeg deze indruk namelijk omdat ik tussen allemaal naakte mensen doorfietste die zich, als ooit Adam en Eva, niet schaamden voor elkaar. Maar omdat ze mij aankeken alsof ik een gluurder was, was er maar één conclusie mogelijk: geen paradijs, maar ik was eerder in Sodom verdwaald geraakt. Toen ik dat enigszins besluiteloos stond te overwegen sprak een vriendelijke fietsende Oostenrijker me aan. Hij concludeerde dat ik blijkbaar de weg kwijt was en vroeg waar ik heen moest. Toen ik hem duidelijk maakte dat ik de Radweg naar Hainburg aan de Donau zocht, heeft hij me een aantal kilometers op weg geholpen. Van Wenen naar Hainburg voert je dan zo'n veertig kilometer lang door een schitterend natuurgebied, het zogenaamde 'Nationalpark Donau-Auen'. Hier zijn otters en bevers, wilde zwijnen en edelherten te vinden. Werkelijk een schitterend gebied. Ik zag hier in de praktijk waar meester Couperus op de lagere school zo vergeefs aan gewerkt had. Bij hem leerden we het lied ‘Sikkels blinken sikkels klinken.' Als we dan over het golvende graan zongen snapte ik nooit wat dat betekende. Maar hier zag ik het. In het spel van zon en wind zag je werkelijk het graan golven. Kilometers lang, om vanaf de dijk stil naar te kijken en te genieten. Omdat ik een heerlijke windkracht 4 in de rug had besloot ik door te rijden naar Bratislava. Onderweg haalde ik een jonge man in die net een lekke band verholpen had. Hij bleek uit Zwitserland te komen en was onderweg naar Turkije. Met hem kon ik redelijk een gesprek voeren. Bij Bratislava besloot ik toch nog maar door te gaan, morgen kan het weer tenslotte heel anders zijn. Uiteindelijk ben ik terecht gekomen in het Hongaarse plaatsje Rajka. De laatste kilometers fietste ik samen met een jonge Hollander op. Hij was vier weken geleden uit Nederland vertrokken en heeft ongeveer dezelfde route gereden. Hij wilde nog een week of acht wegblijven en zag wel waar hij terecht kwam. Wist ook nog niet hoe hij weer terug zou komen. Had tot nu toe overwegend in z'n tentje geslapen. Heerlijk onbezorgd leven.

In Rajka ben ik voor het eerst bij een woonhuis afgestapt met het bordje ‘Zimmer Frei'. Welnu de zimmer was nog frei. Het enige probleem was dat vrouw des huizes Hongaars en Kroatisch sprak en een paar woorden Duits. En ik sprak Nederlands een beetje Engels en ook een paar woorden Duits. Maar met een beetje goede wil kom je toch tot elkaar. Zij kon me zelfs vertellen waar ik goed en goedkoop kon eten. En zowaar, het was wel iets verder lopen als zij me uitgelegd had, maar een kniesoor die daar op let, het eten was perfect en met een goed glas wijn kostte het alles bij elkaar 5 euro's. Je merkt wel meteen de overgang tussen Oostenrijk en Hongarije. Kenmerkend zijn de bermen met bomen, ras en planten of bloemen langs de weg, een smal voetpad langs de omheinde woningen, bankjes en toegangspoorten. En ... blaffende honden in de tuinen, gelukkig achter een hek. Het begint wat op Roemenie te lijken. Morgen wil ik naar Babolna, zo'n twintig kilometer voorbij Gyor, fietsen. Dan heb ik er net als vandaag een 90 kilometer opzitten.