Donderdag 4 juni

Vandaag eerlijk gezegd een beetje voor het vaderland weg gefietst. Gewoon een paar plaatsen in het hoofd gezet en gezorgd dat de wind een beetje in m'n rug bleef en van de natuur om me heen genieten. Ik ben langs Dunakiliti naar Mosonmagyarovar en vervolgens naar Hedervar naar Gyor gereden. Aanvankelijk zou ik daar overnachten, maar het ging lekker, de natuur was mooi en het weer was goed. Alhoewel de zon verstek liet gaan. Het was nog wel een heel gedoe om uit de stad Gyor in de goede richting weg te komen. Maar gelukkig, werkt m'n tom-tom in Hongarije nog wel. Van Gyor ben ik door de plaatsen Bony, Bana, Bobalna en Acs naar Komarom gereden.

Babolna was weliswaar een eind buiten de route, maar daar moesten als het goed was 3 hotels zijn. Als het een beetje meezat kon ik daar om 15.00 uur zijn. En dat klopte. Maar niet van die hotels. Het eerste moest een driesterrenhotel zijn. Daar zullen ze in ieder geval een internetaansluiting hebben leek me. Want gisteren op de vooroorlogse pc van m'n hospita lukte het maar net om dat ene zinnetje te typen op het Hongaarse toetsenbord, maar het tekst en fotobestand van m'n sticky copieren kon ik wel schudden. Zelfs niet met de hulp van de hospita, maar die wist ook niet dat er USB poorten op haar computer zaten. Maar goed bij het driesterrenhotel aangekomen, werd met duidelijk gemaakt dat het inmiddels een bejaardenhuis zoals Salem geworden was.

En daar wilde ik toch nog maar even mee wachten.

Het tweede hotel dan maar geprobeerd. Maar dat bleek inmiddels gepromoveerd tot museum. En hoewel ik al 61 jaren oud ben, voel ik me ook nog geen museumstuk.

Inmiddels begon ik zo te balen, dat ik besloot door te gaan naar Komarom. Dat is een vrij grote plaats met voldoende hotels. En daar lukte het me om een hotel te vinden en ook nog één waarvan de receptioniste beweerde dat zij voor internet kon zorgen.

Dat gedoe om een hotel te vinden is dan ook een reden dat ik 's morgens vrij vroeg vertrek en er in m'n planning van uitga dat ik om een uur of drie op m'n bestemming aankom. Dan heb je tenminste nog alle tijd om verder te gaan zoeken of de plaats zelf te bekijken.

Voor het overige was het weer een schitterende tocht. Rustig, want ik ben geen fietser met bepakking tegen gekomen. Nu zal dat ook wel komen omdat ik hier en daar wat van de gebruikelijke paden ben afgeweken. Maar het lijkt wel één groot akkerbouwgebied. Hier en daar zie je dat er ook koeien moeten zijn, want de boeren zijn tenminste druk bezig met balen persen of kuilen. Aan het einde van de dag kwam ik dan ook nog een paar grote kalkoenmesterijen tegen. Terwijl ik in het begin langs een giga groot aardbeienveld fietste. Ik schat dat er minimaal 100 mensen aan het plukken waren. Ik hoop maar dat dat een beetje te zien is op de foto.

Voor het overige fiets je tussen immense korenvelden door. Afgewisseld met aardappels, mais en korenbloemen. Ook wordt er heel wat koolzaad geteeld, getuige de gele bloemen. Maar af en toe zag ik ook een schitterend paars gekleurd veld, met een product wat ik niet thuis kon brengen.

Sommige akkerbouwers lijken me trouwens erg bijbelvast. Want soms krijg je de indruk dat zij de gelijkenis van Jezus over het onkruid tussen de tarwe wel erg radicaal ter harte nemen. Vermoedelijk zijn zij bang dat ze met het onkruid ook de tarwe (of welk product dan ook) weg nemen. Dus ... hebben zij geleerd, laat het maar opkomen tot de oogst.

Wat me opvalt in Hongarije is de enorme rommel in de wegbermen. Het lijkt wel of iedereen van alles uit de auto gooit. Werkelijk een puinhoop. Vandaag heb ik ook heel wat tijd doorgebracht met het doen van inkopen. Want dat moet je hier vroeg genoeg plannen. In de eerste winkel namen ze geen euro's aan. In de tweede wilden ze dat wel, maar ik had in Oostenrijk allen maar briefjes van 100 uit de flappentap gekregen, dus ook niet. Ten einde raad ben ik in Gyor naar de Raiffeisenbank gegaan. Maar ... even geld wisselen of klein maken is er daar niet bij. Een nummertje trekken mijnheer. Enfin een half uur later was ik aan de beurt. Ik vroeg in m'n beste Engels of de mevrouw achter het gepantserde glas 100 euro klein kon maken maar dat verstond zij niet. Toen heb ik op hoop van zegen een 100 eurobiljet genomen met m'n vingers een beweging van knippen gemaakt en zowaar het licht ging aan. Ik m'n biljet toegeschoven, zij zocht in een laatje en ik dacht: ‘o jee, die zoekt een schaar.' Maar nee ik kreeg een groot formulier toegeschoven waarop ik m'n gegevens in moest vullen en ... tekenen. Intussen zag ik haar één briefje van 50 klaarleggen en vervolgens telde zij voor de andere 50 euro 13.895,00 Forinten uit. Maar voordat ik het geld kreeg, moest ik eerst m'n paspoort geven en na een typesessie, kreeg ik weer een formulier toegeschoven om te ondertekenen. Vervolgens kreeg ik het geld en een kopie van het formulier met een indrukwekkend stempel. Ja, zo blijft je in ieder geval in de weer. Maar ik zat al die tijd natuurlijk wel in de zenuwen over m'n fiets en m'n bagage. Maar gelukkig stond die er nog toen ik weer buiten kwam.

Tenslotte nog dit. Ik vraag natuurlijk meerdere keren naar de weg. Daarbij heb ik het geluk dat de mensen hier uiterst vriendelijk en behulpzaam zijn. Toen ik weer eens niet precies wist, vroeg ik het aan een jongeman van in de twintig schat ik. Want je hoopt dat de jongeren in ieder geval Engels kennen. Deze kende in ieder geval het woord left (links). Want hij wees op zijn linkerarm, sprak toen vermoedelijk het Hongaarse woord voor links uit en zei: ‘is left'. En met zijn linkerarm maakte hij vervolgens een zeer wijds gebaar, waaruit ik de indruk kreeg dat ik altijd maar links aan moest houden. Maar goed, met de kaart erbij kom je dan toch weer een stukje verder.