Vrijdag 5 juni

Het blijkt toch nog al eens problemen te geven met het internet. Donderdagavond viel het met regelmaat zomaar weg. Het duurt wat langer en sommigen zullen bemerken dat het met horten en stoten gaat.

Vanmorgen om 09.30 uur vertrokken uit Komaron richting Tata. Een mooi begin van zo'n 20 kilometer. Het betekende wel een stuk omrijden. Want je verlaat dan de route langs de Donau en trekt meer het binnenland in. De rit ging weer door een akkerbouwgebied. Er waren zelfs al percelen bij waar het koren begon te rijpen. Dus weer een andere kleur.

Tata is best wel een mooi stadje. Het ligt als het ware tussen twee meren in. Van veraf kun je de twee torens van de laat barokke kruiskerk al zien. Iets verder de stad in heb ik wat foto's genomen van de waterburcht die als een soort stenen stop het meer afsluit. Deze burcht was een geliefd jachtslot, waar ook ridderspelen plaatsvonden. Op een centraal plein heb ik ook een foto genomen van een markante achthoekige klokketoren. Na Tata ging het in de richting van Szomod. Maar voor ik uit Tata was, werd nog een hele puzzel. Ik heb een prachtig routeboekje dat me van straat tot straat door een stad leidt. Geen probleem zou je zeggen. Maar het probleem zijn de straatnaambordjes. Vaak een onooglijk klein bordje op de gevel van het eerste huis. Ik heb er twee foto's van genomen. Onleesbaar of zo onopvallend dat je eraan voorbij bent voor je het in de gaten hebt. En dat gebeurde me dus een paar keer. Maar goed er zijn ergere dingen denkbaar.

Na Tata volgde weer een soort bergetappe uit de Tour de France, over een uitloper van de zogenaamde Gerecse-heuvels, gevolgd door natuurlijk een afdaling naar de Donau terug. De klim begon in het plaatsje Szomod en duurde 2,5 kilometer met 7%. Een zware klim die echter een onverwachte bemoediging in zich bergt. Na zo'n twee kilometer zwoegen en zweten om alles boven te krijgen stond er ineens een Christusbeeld langs de weg, met de bede 'erbarm U over ons'. Ik ben toch even afgestapt, want m'n zus Marijke wil graag foto's zien en er wat foto's van genomen en er even wat kort bij stil te staan. Noem het een meditatief momentje. En ik weet niet of ik dat nu zo graag wilde, maar het leek zo maar wat makkelijker te gaan. Ik voelde me heel even een klein beetje - een heel klein beetje - als de klimmer Bahamontes, met de bijnaam, ‘de adelaar van Toledo.' Boven gekomen volgde de grootste verrassing, de kerk. Nota bene op de top van de heuvel, toch nog op een soort terp gebouwd. Zoiets als onze kerk op het Castellumplein, maar dan wat hoger. Daar ga je dus echt ‘op naar de kerk'. Ik kan me voorstellen dat ze daar elke zondag Psalm 122 zingen: 'Hoe zijn de stammen opgegaan'. Boven op de hoogvlakte, bij het plaatsje Dunaszentmiklos, ontplooide zich een letterlijk en figuurlijk adembenemend landschap, zo hoog en zo mooi. Je keek uit over wijnvelden en de Donau tot ver in Slowakije.

Voor het overige was het een kwestie van op het fietspad langs de grote weg doortrappen tot in Esztergom.

Esztergom ademt de sfeer van een roemrijk verleden. Een voormalige hoofdstad als centrum van koning en kerk in Hongarije. De allesoverheersende Dom staat op een markante steile rots in het begin van de zogenaamde Donauknie. De reusachtige Dom is al van verre zichtbaar. Het is de grootste van Hongarije en de op drie na grootste van de wereld. 24 slanke zuilen dragen aan de buitenzijde de koepel die 107 meter hoog is. Ik heb daar werkelijk met genoegen een paar uur doorgebracht, mede omdat ik al vrij vroeg aangekomen was. En een orgel ... zo mooi qua uiterlijk maar ook voor wat betreft het geluid. Want ik had het geluk dat er ook op gespeeld werd. Als je dit gehoord hebt ga je vanzelf begrijpen dat het orgel toch wel een heel uniek instrument is in een kerk.

Ik heb ook geprobeerd de vier kerkvaders die de centrale hal beheersen op de foto te krijgen, maar het is allemaal zo groot en hoog en dus moeilijk in beeld te krijgen. Voor vandaag laat ik het hierbij. Het was wéér een dag met een randje. Hoewel de lucht donker was bleef het droog. In Tata stonden weliswaar de plassen op straat, maar de bui was inmiddels weggetrokken.

Morgen wacht, na zo'n 70 kilometer trappen, Boedapest.