Zaterdag 6 juni

Vanmorgen niet al te vroeg vertrokken want Budapest is nog maar een kilometer of 70 ver.

Maar je hebt wel eens van die dagen dat het allemaal niet zo gaat als jij het wilt. En vandaag had ik zo'n dag. Het fietsen ging niet zo lekker, de wind was tegen, de weg slecht of opgebroken en ik was de weg een paar keer kwijt. Het is natuurlijk altijd makkelijk, want je zoekt gewoon de Donau weer op, maar vrolijk word je er niet van.

In het hotel voelde ik me overigens een slanke den, want er was ook een delegatie van zware jongens uit Roemenie die hier voor één of ander kampioenschap van de ‘sterkste man' waren.

's Morgens had ik nog een leuk gesprek met een Engelsman. Zij waren met z'n vieren in Passau begonnen en gingen tot Budapest. Best wel interessant om zo even wat ervaringen uit te wisselen.

De route van deze dag ging vooral langs wegen waar ook autoverkeer over heen jakkert. Vandaag wordt het verhaal dan ook korter en ik heb maar een paar foto's genomen. Het was dan ook echt zo'n dag van: blik op oneindig en verstand op nul en gáán, zou Jan van der Meij vroeger zeggen.

Onderweg kom ik voor een stoplicht, staan er aan de shirtreclame te zien nog twee Hollanders te wachten. En zowaar, zij kwamen uit Amersfoort en gingen later de kant van Novi Sad uit, want daar kwam van één van hen z'n vrouw vandaan. Zij waren twee dagen eerder vertrokken en overnachten vooral op campings. We reden een tijdje samen op, maar moesten achter elkaar rijden omdat de weg uitermate slecht was en we regelmatig een soort van voet/fietspad op moesten dat van een dermate slechte kwaliteit was, dat in ons land advocaten rijk zouden worden van de schade claims. Bij ons (in het overgeorganiseerde Nederland) kan je bij wijze van spreke de gemeente aansprakelijk stellen als je over een losliggende stoeptegel struikelt. Hier ontbreken die ten enenmale. Soms ligt er een strookje beton of asfalt, soms niets. En kom je in de buurt van een kruising, dan houdt jouw ‘fietspad' gewoon op en voel je je min of meer een stuntfietser die over allerlei hindernissen heen springt. En in de steden en dorpen hebben ze de bizarre neiging om lantaarnpalen en elektriciteitsmasten midden op het voet/ fietspad te zetten. En met m'n tassen links en rechts wordt het dan allemaal wel erg krap. Maar op een gegeven moment reden we op een nieuw fietspad en hadden we de mogelijkheid om wat ervaringen uit te wisselen. En al pratend reden we natuurlijk prompt verkeerd. In zo'n situatie denk je namelijk allemaal dat de ander de weg wel weet. Totdat we op een gegeven langs de Donau kwamen en zagen dat we stroomopwaarts, in plaats van stroomafwaarts reden. Wat te doen? Ons restte tenslotte niet anders dan terug te keren en de goede weg op te gaan zoeken. Zij besloten echter eerst een rustpauze in te lassen. Na een hartelijk afscheid ben ik uiteindelijk toch in Budapest aangekomen. Maar wat is dat een totaal andere stad dan bijvoorbeeld Wenen. In Wenen kom je na een aantal kilometers in het centrum terecht. Maar in Budapest rijd je kilometers lang tussen de flatgebouwen van de buitenwijken door, zonder dat je het gevoel hebt, of door verkeersborden duidelijk gemaakt wordt, dat je in het centrum gekomen bent.

Wel zag ik op een gegeven moment het parlementsgebouw aan de overkant van de Donau, maar ik was inmiddels door allerlei weg-opbrekingen en de hele entourage van de stad zo gefrustreerd dat ik besloot door te rijden en in een volgende stad of dorp een hotel te zoeken. Maar daar heb ik me lelijk op verkeken. Want het eerste hotel was nog zo'n 30 kilometer fietsen, zodat ik toch weer meer dan 100 kilometer heb gereden. Uiteindelijk na veel zoeken en vragen ben ik in een ‘hotel' in Szigethalom terechtgekomen.

En ik ben heel benieuwd hoe het in dit ‘hotel' zal gaan. Nederlands, Engels of Duits spreken, speaking sprechen, speaken of spoken, van alles uit de kast gehaald, nou geloof het maar niet. Wat is zo'n taalbarrière dan toch jammer. Internet mogelijk ...? Nooit van gehoord, zo lijkt het. M'n fiets staat gewoon, in wat later een feesttent blijkt te zijn. En m'n kamer en m'n bed ... nou ja.

Toen ik om half zeven met veel moeite turkey had besteld, kwam - denk ik - de eigenaar naar me toe om met handen en voeten te vertellen dat er vanavond een soort familie feest was. Ik had al zo'n donkerbruin vermoeden, want net onder mijn slaapkamerraam werd een muziekinstallatie opgebouwd. Maar goed ... ik moest meekomen en proeven van een soort goulashsoep, die in een giga grote gietijzeren pan op een vuurtje door opa werd klaargemaakt. Het smaakte verrukkelijk, maar ja ... ik had al kalkoenfilet besteld. Dat probleem kon ik hem ook min of meer duidelijk maken. Maar dat bleek voor hem niet het minste probleem, want ik kreeg gewoon die soep na m'n kalkoen met patat. En ik moet zeggen dat ‘voorafje' was eigenlijk al teveel van het goede. Maar het was heerlijk klaargemaakt. Ondertussen begon de muziek te spelen en als Adri er nu nog bij geweest was, zou het een avond met een randje kunnen zijn. Op een gegeven riep de opa van de soep me en begon de soep voor me op te scheppen. Een mengeling van paarse en witte bonen, vlees, aardappels en nog een aantal ingrediënten die ik niet thuis kon brengen. En ik moet zeggen, het smaakte verrukkelijk.

Maar ja, ik was behoorlijk moe van het fietsen en al dat eten lag behoorlijk zwaar op m'n maag, zodat ik op een gegeven moment om half negen toch maar besloot het feest het feest te laten.

't Was tot zover in ieder geval een bemoedigend einde van deze dag.