Zondagmorgen 7 juni

En toen was het avond geweest en morgen geweest de zesde dag.

Feesten kunne ze daar wel. Want hoewel ik af en toe wegzakte, lukte het de muzikant en de feestgangers me af en toe wakker te maken. Maar om half drie was het afgelopen en kon ik doorslapen. Ik had me al voorgenomen om de andere dag in Rackeve, zo'n 25 kilometer verder, een ander hotel op te zoeken. Maar ik moest hier eerst nog weg zien te komen. Ik was al bang dat B&B voor hen een onbekend begrip was. Omdat ik toch niet zover wilde fietsen, heb ik tot negen uur gewacht en ben toen eens gaan kijken of de tafel met het ontbijt soms al gedekt stond. Maar er was nog niemand te vinden, laat staan dat er een tafel gedekt stond. Om half tien kwam er dan toch iemand aan en vroeg of ik soms koffie wilde. Nou ja ... zo'n vriendelijk verzoek kon ik toch niet weigeren. Ik vroeg hem met m'n duim en wijsvinger of ik ook betalen kon. Hij keek zeer bedenkelijk en pakte z'n mobiel, vermoedelijk om z'n baas te bellen. En ik had zo'n donkerbruin vermoeden dat die nog met een kater op bed lag. Blijkens het aantal vingers dat hij opstak kon z'n baas er over vijf minuten zijn. Intussen was er ook een serveerster aangekomen en bij haar kon ik zowaar een ontbijt bestellen. 't Was nu niet direct m'n favoriete ontbijt, maar goed honger maakt rauwe bonen zoet. Een half uur later (ze rekenen hier erg ruim in tijd) zag ik de baas buiten een krant lezen. Ik naar hem toe en het internationale betalingssymbool (duim en wijsvinger) laten zien, maakt hij me tot m'n verbazing duidelijk dat ik bij de serveerster moest zijn, terwijl ik nota bene met hem een afspraak gemaakt had over de prijs, met de verzekering dat ik in Euro's kon betalen. Maar goed, de serveerster aan het rekenen op een papiertje. En ja hoor, na eindeloos gesteun en gezucht kwam zij tot een bedrag van 9600 forinten. Ik kon haar duidelijk maken dat ik in Euro's wilde betalen. En toen was de wanhoop in haar ogen te lezen. Ik begreep dat zij aan iedereen die aanwezig was vroeg hoe dat nu in vredesnaam moest, maar niemand kon haar op weg helpen. De baas erbij geroepen, maar die wist het ook niet. Toen heb ik maar een papiertje gevraagd en daarop een omrekening voor gedaan. Ik heb het bewust maar wat ruim genomen (de soep was tenslotte wel erg lekker) en ze gingen ermee akkoord. Vooral toen ik ook nog voorstelde om het geld terug in Forinten uit te betalen. En nadat ik uitgerekend had hoeveel Forinten ik dan terug moest krijgen was de zaak beklonken. En zo stapte ik ietsje later dan voorzien op m'n fiets. Tijd en haast krijgen hier een heel andere invulling dan bij ons.

Uiteindelijk ben ik volgens plan 25 kilometer verder in Ráckeve in een hotel terecht gekomen. En een grotere tegenstelling met het ‘hotel' van de vorige nacht is niet denkbaar. Het is namelijk een paleis. Ik zal het even uitleggen. Even iets over de naam Ráckeve: Rackeve is een oud stadje. In 1400 wordt het al genoemd, maar dan als Keve. Die naam veranderde toen hier groepen Serviërs kwamen wonen, die op de vlucht waren voor de Turkse bezetters. In het Hongaars worden de Serviërs ‘Rác' genoemd. Vandaar de naam Ráckeve.

Aan de Donauoever staat het paleis van Savoy, met een indrukwekkende koepel. Prins Eugen van Savoy heeft het laten bouwen. Het was voor hem een beloning van de keizer Lipót. Want in dienst van deze keizer behaalde hij in de slag bij Zentaq (1697) een groet overwinning op de Turken. Hierdoor kwam een einde aan 150 jaar overheersing. Als dank mocht hij dit paleis laten bouwen. Het is nu in gebruik als hotel en conferentie centrum.

Toen ik hier aankwam was het heerlijk weer, het zonnetje liet zich van z'n beste kant zien. In de tuin waren de obers bezig om een heerlijke barbecue klaar te maken en tweeviolisten zorgden voor een muzikale omlijsting. Dat is voor de gasten zei de man van de receptie. Maar toen ik een uurtje later naar buiten kwam om alles eens rustig te bekijken, stroomde het water met bakken naar beneden. En de obers renden heen en weer om te redden wat er te redden viel. Deviolisten hadden hun lier aan de wilgen gehangen. Jammer, maar het is niet anders. Zo gauw het weer wat opklaart ga ik proberen een paar foto's te maken, zodat u iets van m'n paleis kunt zien. En als het goed is er ergens een ruimte waar ik weer met internet aan de slag kan. Morgen hoop ik m'n reis te vervolgen. Door de Pusta naar Szabadszállás om dan dinsdag in Kistalek aan te komen.