Door en op de Puszta.

Waar ik nu zit typen gaat uw en mijn stoutste dromen te boven. Midden in de verlatenheid van de Puszta, in de schaduw van een boom. Maar laat ik bij het begin van de dag beginnen.

Voor dat ‘paleis' waar ik geslapen heb, zal ik niet zo gauw reclame maken. Werkelijk de slaapkamer en het bed sliepen vorstelijk. Maar de service was beneden alle peil. Je mag toch van zo'n complex, dat uit een conferentieoord met diverse vergaderzalen en natuurlijk hotelkamers bestaat, toch verwachten dat een ober bijvoorbeeld een paar woorden Duits of Engels spreekt. Nou ... mooi niet dus. En volgens mij had hij er de smoor in dat er geen klanten waren. Moet je je eens proberen voor te stellen; in de prachtig mooie catacomben staan de tafels keurig gedekt voor zeker 100 mensen. Komt daar om zeven uur ene Bas Brunt uit Holland gewoon even kijken hoe het er uitziet en of het allemaal wel betaalbaar is, want je blijft tenslotte Hollander. Komt er ergens vandaan een ober opduiken en vraagt: (ik geef de intonatie maar even in het Hollands door) ‘wat mot je'. Ik in m'n beste Hollands/Duits/Engels gezegd dat ik even rond wilde kijken, krijg ik gelijk een menukaart in m'n handen gedrukt. ‘Drinks?' bracht hij er met de nodige tegenzin uit. En vijf minuten later zit ik alleen in die prachtige entourage van het paleisrestaurant. Ik moet zeggen de prijs was redelijk, ook voor Hongaarse begrippen. Toen ik hem m'n bestelling opgaf bleef hij me vragend aankijken, want ik had alleen het hoofdgerecht besteld. Tenslotte begon hij nukkig het overschot aan bestek en glazen weg te halen. Het eten werd gebracht en hij verdween weer. Ik moet zeggen, het smaakte prima, maar om nu te zeggen dat het sfeervol was, nee. Na de maaltijd ben ik hem snel gaan zoeken om de rekening te betalen.

's Morgens zou in de zelfde ruimte het ontbijt klaarstaan. Maar niets te zien. Een half uur later nog niet. Toen ik weer weg wilde gaan, zo van: nou dan maar niet, kwam er toch weer een ober aan en vroeg of ik ontbijt wilde. Op mijn bevestigend antwoord werd er een tafeltje tevoorschijn gehaald, kleedje erop, bord en bestek en klonk de vraag wat ik wilde. Enkel brood met kaas was mijn antwoord en zowaar dat kwam. De koffie werd thee en de jus d'orange werd grapefruitsap. Maar goed, een kniesoor die daar op let. En zowaar kwam er nog een klant binnen, een Duitser, Jurgen geheten en bij hem speelde zich hetzelfde ritueel af.

Met Jurgen heb ik nog een heel gesprek gehad. Hij was lichtelijk verbaasd dat ik helemaal uit Nederland kwam fietsen. Toen ik hem vertelde van m'n sponsortocht bood hij spontaan aan om m'n overnachting te betalen. Ik voor de vorm natuurlijk wat tegengestribbeld, maar uiteindelijk is het er toch van gekomen. Als tegenprestatie heb ik hem het adres van de website gegeven.

Over de fietstocht zelf valt niet zoveel te vertellen, behalve dat ik nog een beetje lichtelijk verbaasd over Jurgen nadenkend, prompt verkeerd reed. Maar dat had ik pas na 10 kilometer in de gaten. Gelukkig kwam ik in een of ander gehucht iemand tegen en vroeg hem de weg naar Domso of Tass. Dat waren de plaatsen waar ik volgens m'n routeboekje langs zou moeten komen. En ja hoor ... hij wees met een breed armgebaar aan dat ik weer helemaal terug moest naar het punt waar ik begonnen was. Toen hij de wanhopige blik in m'n ogen zag hield hij een auto aan en vroeg de chauffeur om hulp. En laat die man nu een beetje Engels spreken en nota bene vrienden in Nijmegen hebben. Ik hem mijn probleem uitgelegd en hij wist nog ergens een weg, die niet op de kaart stond, maar die me uiteindelijk zonder al te veel omrijden toch in Tass bracht. Op deze manier was het nog een mooie omweg want hij voerde door een natuurgebied tussen de Donau en een zijarm van de Donau. Verder kon ik redelijk het spoor houden. Ik kwam langs plaatsen met namen als: Szalkszentmarton, Szabadzallas, Iszak, Orgovany, Jakabbszallas, Bugacpusztahaza en tenslotte inBugac. Daar wilde ik overnachten. Dit dorp staat namelijk model als centrum van het leven op de uitgestrekte Puszta. Het dorp heeft een traditie hoog te houden op het gebied van paarden. Gijs Gravekamp kan beter naar deze streek verhuizen en Henk van der Nagel kan hier ook nog wel wat leren. Het dorp is namelijk vooral vermaard vanwege spectaculaire en gewaagde ruiterkunst met acrobatiek, die met veel elan en tot een span van vijf paarden tegelijk in volle galop wordt uitgevoerd.

De Puszta blijkt hier een trekpleister zoals bij ons de Veluwe, maar dan ietsje-pietsje groter. Een paar kilometer terug worden de mensen met busladingen aangevoerd en trekken dan met paard en wagen de Puszta op. Bij de receptie van dat gebeuren vroeg ik of ik ergens kon slapen. Ik had al een camping gezien, maar daar wil ik zo lang mogelijk mee wachten. Na lang en ernstig nadenken en een paar telefoontjes kwam het verlossende woord eruit. Ja, ze had een huisje midden in de Puszta, twee kilometer verder. Ik kreeg een sleutel mee, kon gaan kijken en als het me beviel kon ik komen betalen en anders ging het over. M'n fiets over een zandpad gezeuld en zowaar, midden in de Puszta (voor mijn gevoel tenminste) stond een soort vakantiehuisje. Met een douche, een keuken en een kamer- slaapkamer. Voorzien van een prachtig mooi rieten dak. M'n bagage eraf gegooid en op m'n fiets weer terug door het zand om te gaan betalen. En de prijs viel me nog niet eens tegen.

Als ik m'n zitvlak even uit m'n gedachten zet, zou ik denken dat ik op vakantie ben.

Het is hier heerlijk stil. Met andere woorden ... je hoort en ziet niets of niemand.

Maar in die stilte kan je ook heerlijk tot jezelf komen.

De dichter Willem Barnard dichtte het ooit al met deze woorden:

De stilte is een tweestemmig lied,

waarin God en mens elkaar raken.

Misschien mag ik daar vanavond ook iets van ervaren.

Nu ga ik met m'n netbook weer die twee kilometer over het zandpad naar de kiosk, want de juffrouw daar vertelde dat zij wireless internet had en ik mocht aan de buitenkant proberen contact te maken.

Nou, dat is toch bijzonder aardig vindt u ook niet?

Ik ben benieuwd. Ik vermoed dat het met foto's niet gaat lukken. Ik heb er trouwens toch niet zoveel.

Maar dat komt dan nog wel een keer, hoewel ... hoe verder ik kom, hoe groter de problemen worden om op internet komen.

En ook hier bleek dat maar weer. Want ik had die juffrouw nog gevraagd of ze een code of netwerksleutel had, maar dat was niet nodig volgens haar. Terwijl ik in het naastliggende restaurant op m'n zigeunerschnitzel zit te wachten, zie ik dat ik contact kan maken, maar dan heb ik voor het beveiligde netwerk wel een code nodig. En die code weet natuurlijk niemand en de juffrouw van de kiosk is al naar huis.

Misschien zie ik haar morgen nog, maar zij komt pas om negen uur.

Enfin, u merkt het vanzelf wel.

Nu ik het toch niet kan versturen maak ik van de gelegenheid gebruik om m'n gevoelens met u te delen. Want die lopen over. Ik ben na het eten even de Puszta ingelopen. Zomaar de wereld in, niks geen sloten of hekken. En wat kom ik onderweg tegen ... een kudde van zo'n vijftig paarden. Jammer genoeg kon ik er niet dichterbij komen en ik heb ook geen telelens. Het is nu, terwijl ik m'n gedachten laat gaan 20.15 uur. De zon zakt steeds lager en de schaduw van de bomen wordt steeds langer. Er staat geen zuchtje wind. En het is zo stil dat je de stilte kan horen, voelen, ruiken en tasten. De enige die ik nu mis is m'n Adri, dan zou het bijna volmaakt zijn. En als vanzelf welt er een lied op in m'n hart:

Stilte over alle landen,

in deze nacht

vouwen wij tesaam de handen.

Op dezelfde melodie zijn me deze woorden zo dierbaar:

Eén weet alles van ons leven

God onze Heer

Eén slechts kan ons vrede geven

God onze Heer.

Eén slechts kent uw kleinste zorgen

Houdt ons in Zijn hand geborgen

God onze Heer.

En dan hoop en bid ik dat mevrouw van den Berg en alle andere mensen in de gemeente die het moeilijk hebben en zij die meelezen zich geborgen mogen weten in de handen van God onze Heer.

Want Hij houdt zo onbegrijpelijk veel van mensen, zoals dat lied zo mooi zingt:

Eén kan niemand ooit begrijpen

God onze Heer

Daarom moet vertrouwen rijpen

in God de HEER

Eén liet Jezus voor ons sterven

om genade te verwerven

God onze Heer.

Dat je nou toch zo'n eind moet fietsen om je zo dicht bij God te weten. Dat is wonderlijk heerlijk en een ervaring die me nog lang bij zal blijven. Heerlijk om op zo'n avond, als Gods majesteit in de schepping voelbaar en zichtbaar is, dat je dan van die God mag zeggen: door genade, dank zij Jezus Christus, ook mijn God!

Ja waarlijk, de stilte is een tweestemmig lied

waarin God en mens elkaar raken.

Luister nog maar even mee, naar wat ik in die stilte mocht horen:

Iemand zei zacht dat de Heer mij bemint

En Hij mij aannemen wil als Zijn kind

Dat ik dan vreugde en vrede weer vind

Iemand zei zacht ... ... dat de Heer mij bemint

Hallelujah.

Bugac, 8 juni 2009, 20.30 uur!!!!!