Donderdag 11 juni

De spanning was toch wel een tikkeltje voelbaar in m'n maag.

De grens over, de vlakke Puszta achter me laten, de bergen tegemoet. En hoe zou het gaan met het vinden van een hotel en internet, om mijn ervaringen met het thuisfront te kunnen delen. En ... hoe zou het gaan met het eten. En om met dat laatste te beginnen, daarin werd ik op een wonderlijke wijze gerust gesteld. In het plaatsje Socodor heb ik die bemoediging op de foto gezet. Het is een foto van een Oosters-orthodoxe kerk en op de gevel stond Johannes de Doper in zijn ruige kemelsharen mantel afgebeeld. Nou ... als die in leven kon blijven van sprinkhanen en wilde honing, zal er in Roemenie voor mij toch ook wel iets te vinden zijn. Pessimisten zullen onmiddellijk in dit voorbeeld van Johannes de Doper hun kans zien en zeggen: Ja maar uiteindelijk kostte zijn manier van leven hem wel de kop (sorry Nellie ‘hoofd'). Maar we blijven optimistisch en laat ik nu net op dit moment een heerlijk gegrild stukje vlees (nee ... geen sprinkhaan) voor me neergezet krijgen.

Ach en zo had ik vandaag onder het fietsen heel wat associatieve gedachten. Maar ik zal eerst even de route voor u omschrijven. Na Gyula kwam ik om te beginnen een bemoedigend bord tegen, waarop stond aangegeven dat het naar Brasov nog 486 kilometer is. En daar moet ik ongeveer heen. Dus we schieten al lekker op. Maar goed na Gyula reed ik over de 79A via, Varsarid, Pilu en Socodor naar m'n eerste richtpunt van 30 kilometer, Chisineu-Cris. Daarna reed ik via Sintea Mare, Cherelus en Sicula naar Ineu, m'n tweede richtpunt van 30 kilometer. En vervolgens de laatste 25 kilometer via Bogsic, Manerau, Voivodeni, Aldesti en Barsa naar Sebis. Maar het begon natuurlijk met de grensovergang. Ik hoopte eerlijk gezegd op een eerste stempel in m'n paspoort, maar niks geen stempel. Het was wel een aparte ervaring. Ik moest langs een douaneverblijf van zeg maar twee meter lang en één meter breed. Aan de ene zijde stond de Hongaarse douane en aan de andere zijde, dus twee meter verder de Roemeense. (maar dat begreep ik later pas). Bij de Hongaarse aan het begin dus, moest ik m'n paspoort laten zien. Nu berg ik dat altijd, op advies van m'n vrouw, onderin m'n tas op. Ik dat tevoorschijn gehaald en na een vluchtig vergelijk van de foto op m'n paspoort met het levende evenbeeld voor zich (ik had voor de zekerheid m'n pet maar afgezet) mocht ik van de twee douaniers verder. Ik m'n paspoort weer diep weggeborgen, maar wat schetst m'n verbazing, twee meter verder moest ik het weer tevoorschijn halen voor een zelfde ritueel bij de Roemeense douaniers. Maar het einde van het liedje was dat ik per gratie naar binnen mocht. Zo voelde dat tenminste aan met die streng kijkende mensen. Honderd meter verder kon ik m'n Hongaarse forinten en wat Euro's inwisselen voor Roemeense leu. Het viel mij alles mee bij deze grensovergang. Ik had al heel wat indianenverhalen gelezen, maar ik ondervond geen enkel probleem. Het is natuurlijk wel belangrijk dat je paspoort in orde is en officieel gestempeld.

Maar zo is het natuurlijk ook met je hemelse paspoort. Daar heb je trouwens niet zo veel gedoe voor nodig ... slechts het geloof in het kruis van Jezus, schenkt gratie om binnen te komen in dat heerlijke hemelse oord.

Het was een mooie tocht die pas op de laatste 20 kilometer wat begon te golven. Het is een heel bijzondere ervaring op zo'n verkeersweg als de 79A tenslotte is. Het internationale transport dendert langs je heen en op die zelfde weg kom je een paard en wagen tegen of ga je die zelf voorbij. Zo haalde ik een zigeunergezin in die hun hele hebben en houden op de wagen hadden geladen met daarover heen een soort huif, gefabriceerd van plastic.

Het is jammer genoeg niet zo goed te zien, maar ik heb een foto van een schaapskudde genomen, waar een man en een vrouw net bij de waterput vandaan liepen. Ik had ze graag van dichterbij op de foto gezet, maar de honden waren me even te fel om over de kudde te waken. Maar intussen dacht ik, wat zou je in deze omgeving prachtig over die geschiedenis van de ontmoeting van Jacob en Rachel bij de bron kunnen vertellen. Over Jacob en Rachel gedacht ... ik heb heel bewust die hooihopen op de foto gezet. Mijn vrouw Adri, is ook een boerendochter (en ik vond en vind haar net zo mooi als indertijd Jacob Rachel mooi vond). Ik heb in m'n verkeringstijd ook heel wat moeten helpen bij de hooibouw. Maar terugkijkend waren ze ook voor mij - net als bij Jacob - als één dag. Ook zulke hopen in het land moeten zetten als op die foto. En als het daarna de hooiberg in moest, stond ik met m'n schoonmoeder in de hooiberg. M'n schoonvader gooide het beneden van de wagen op een transporteur en boven moest ik het doorgooien naar de buitenkant, waar m'n schoonmoeder het dan goed legde. Want dat was ook een heel aparte handeling om te zorgen dat het ook nog eens bleef liggen. Maar goed als dan die hooiberg vol raakte, moest ik samen met m'n schoonmoeder aan het ‘kikkeren'. Ik noem dat bewust even, omdat ik benieuwd ben of bijvoorbeeld de kinderen van de Burcht weten wat ‘kikkeren' in een hooiberg is. Ik noem dit ook omdat de hooibouw bij ons toch wel aardig verleden tijd is en ik praat tenslotte over iets van 35 jaar geleden. En dan moet je je voorstellen dat je moeder 55 jaar is en volop meedoet aan het werk op de boerderij, waar zij ook nog eens kaas maakte. Ik hoop dat u hier iets van de onuitsprekelijke bewondering voor m'n schoonmoeder in hoort die inmiddels 92 is geworden en die mij al heel wat keren heeft laten zien wat doorzettingsvermogen is. Iets van die manier van leven zie ik hier in deze omgeving weer terug. In Hongarije zag ik vrouwen van - ik schat 50 jaar - straatvegen. Ziet u het voor u ... Stel je eens voor dat, om maar twee willekeurige mensen te noemen, Coby Volwater en Joke Aldekamp elke week de Torenvalk aan komen vegen!?

U ziet ook een foto van een visvijver waar, als ik het goed begreep, een wedstrijd aan de gang was. Ik heb er een tijdje naar zitten kijken en ik denk dat m'n zwager Hugo een goede kans zou maken. Maar ik wil geen valse hoop scheppen, het is me net even te ver om je achterop de fiets mee te nemen.

En zo ben ik dan tenslotte in dit hotel aangekomen. Het was even zoeken, maar ik heb de Hollandse mond en de gebaren van m'n moedertje maar weer gebruikt en zowaar, ik vroeg naar een ‘hanul' (een motel) en na lang nadenken en vervolgens een stortvloed van woorden, waar ik op hoop van zegen maar ja op knikte en bleef knikken, begreep ik dat er één bij het ‘laq' was. En dat had ik uit m'n voorbereiding onthouden, dat een ‘laq' een meer was. Maar hoewel ik geen ‘laq' zag kwam ik opeens wel dit motel tegen. Het ‘laq' bleek dan ook aan de achterzijde te liggen. Ik heb er een foto van gemaakt vanaf m'n balcon. Ik hoop wel dat de zon wat vroeg achter de berg wegzakt, want het is er nu 38 graden.

Morgen hoop ik zo vroeg mogelijk te vertrekken richting Brad. Want dan begint het echte werk. Ik kom dan een langgerekte klim tegen van 6% en twee keer een klim van 1,5 kilometer van 8-9%. En bij zo'n hitte als vandaag zal dat nog een heel nummer worden om de 85 kilometer naar Brad te overbruggen. Vandaag heb ik tenslotte ook 85 kilometer gereden.