Van Sebis naar Brad (85 kilometer)

Het ging één kilometer na de start al mis. Nee, al eerder. De vorige avond had ik een compromis met de eigenaresse van het motel gesloten. Ik wilde graag om 07.00 aan het ontbijt en zij wilde dat aanvankelijk niet eerder dan 08.00 uur serveren. Uiteindelijk schreef zij 07.30 uur optafel. Enfin, m'n fiets om 07.00 uur opgetuigd en precies op tijd zat ik aan de tafel die een serveerster me aanwees. Ik kreeg koffie (zo'n petieterig klein Turks bakje) en dat was na lang wachten alles wat zij blijkbaar onder ontbijt verstonden. Nu had het volgens mij geen enkele zijn om in ronde Hollandse/Duitse/Engelse woorden duidelijk te maken dat ik iets anders onder ontbijt verstond, maar blijkbaar kenden zij de gewoonte van een ontbijt niet. Dus restte me niet anders dan op de fiets te stappen en onderweg een winkel op te zoeken. Maar ja, zo'n kleine kruidenier als vroeger Gerrit de Bruin op Woubrugge, die verkopen weer geen 4 of 5 boterhammen. Dus vertrok ik met een heel brood en drie bananen als beleg. Maar goed, als je dan wegrijdt zit je je inwendig nog een soort kwaad te maken ook, zodat je dan natuurlijk prompt een afslag mist. Ik had via het dorpje Buteni weer op de verkeersweg 79a moeten komen, maar door die misser lukte me dat pas 20 kilometer verder. Ik moest die eerste 20 kilometer over een authentieke steenslagweg heen. Gewoon puin en steenslag uit de bergen. Het zal natuurlijk, toen zo'n weg aangelegd werd, redelijk vlak geweest zijn. Maar inmiddels is het nog erger om over te rijden dan de beruchte kasseienstroken in de Ronde van Vlaanderen. Dat neemt niet weg dat het ook wel een mooi stukje was. Je komt door dorpjes, waar geen voorzieningen zijn. Soms nog wel een soort kruidenier, waar ik gelukkig na een uur fietsen m'n brood kon kopen. Je ziet hele families op kleine stukjes land werken, soms met een paard en soms alleen met handkracht.

Vanuit de informatie die ik erop nalas begreep ik dat zulke dorpjes ook nog redelijk zelfvoorzienend zijn en dat ook de ruilhandel er ten dele nog in gebruik is. Mocht u de route op een kaart volgen, ik ging van Sebis naar Paulian, Berinda, Cociuba en Revetis en kwam bij Almas weer op de 79A.

Daarvandaan kom je langs plaatsjes als Bontesti, Gurahont in Varfurile terecht. Daar heb ik me mentaal op de eerste serieuze klimmetjes voorbereid. Eén van 6% en twee cols van 8 tot 10%. Die beide laatste klimmen waren elk zo'n 1,5 kilometer lang. En wat is d a t l a n g bergop! In het begin ga je natuurlijk te hard en raak je buiten adem. Maar op een gegeven moment kom je in een bepaald ritme en gaat het wat makkelijker. Het gevaarlijkste is nog de toestand van het wegdek in combinatie met de vrachtwagens. Die willen natuurlijk geen snelheid verliezen en komen je meestal net voorbij als jij uit wilt wijken voor een gat in de weg. En gaten in de weg ... nu die zitten er wel paar. De eerste keer ga je natuurlijk ook te hard naar beneden. Je moet echt constant in je remmen knijpen met het oog op gaten in de weg. Gelukkig heb ik dan ook een reservesetje met remblokjes meegekregen van Arjan Luijten. In Brad aangekomen had ik het wel weer gehad voor deze dag. Ik heb een nieuw uitziend hotel opgezocht, met het ook op internet en zowaar u merkt het, dat is aanwezig én het werkt.

Ik kan niet anders zeggen dat Roemenie me in heel veel opzichten meevalt. De natuur is tot nu toe schitterend. De mensen zijnallervriendelijkst. Van honden heb ik nog geen last gehad en het verkeer houdt in 95% van de gevallen rekening met een fietsende dominee uit Valkenburg. Het blijft natuurlijk jammer dat je door de taalbarrière geen echt contact met de bevolking krijgt. Wat me wel opvalt is dat je in de wat grotere dorpen zulke grote tegenstellingen ziet. In de huizenbouw bijvoorbeeld, maar ook bij de mensen zelf. Sommige mensen wonen, werken en kleden zich voor je gevoel in een tijdsbeeld van 50 - 70 jaar geleden. En anderen, vooral jongeren, zijn echt mensen van de 21^e eeuw. En dat leeft allemaal, ogenschijnlijk, heel gemoedelijk door elkaar heen.

Een voorbeeld. De toch vrij drukke verkeersweg (vergelijk het maar met de Tjalmaweg) loopt dwars door dorpjes heen. Naast de weg heb je dan een grasstrook van zo'n 10 meter breed en smal voetpad van een halve meter en dan de woningen. Die grasstrook wordt overal voor gebruikt. Veel mensen zijn er aan het houthakken voor de wintervoorraad. En ... er lopen overal kippen en ganzen los, in diezelfde grasstrook en soms op de weg. En dat leeft daar maar door elkaar heen. Voor vandaag houdt ik het hierbij, want de rest van het verhaal staat bij de foto's.

Morgen hoop ik via Abrud in Alba Julia te komen. Tenminste als me dat lukt, want het is 130 kilometer en ik moet de Buces pas over van 725 meter en de Bucium pas van 915 meter.

Maar het zou wel mooi zijn want Alba Julia is een provinciehoofdstad, en daar verwacht ik dan ook wel een hotel en een kerk te kunnen vinden.

Maar dat hoort u wel, of niet, want alles is afhankelijk van de vraag of er internet aanwezig is.