Zaterdag 13 juni

Vanmorgen om 07.00 uur op de fiets gestapt. Niet alleen omdat ik een pittige tocht voor de boeg had, maar omdat ik ook merkte fat een drie sterren restaurant niet alles garandeert. In dit geval zaten de buren niet bij de drie sterren inbegrepen. Dat was niet alleen een gezellig restaurant, waar het eten goed en goedkoop was, maar dat bleek tot diep in de nacht ook een populaire disco. Nu kan ik op zachte achtergrondmuziek van bijvoorbeeld 1600 mannen nog wel in slaap komen. Maar op een constante discodreun is dat toch weer andere koek. Om 04.00 uur ebde de muziek weg en kon ik nog even gaan slapen. Maar dan slaap je toch niet lekker meer, bang dat je je tijd verslaapt. Dus om zes uur m'n boterhammetjes, die ik nog van gisteren overhad, met kaas klaargemaakt, want ik heb geleerd van m'n moeder en schoonmoeder dat je niks weg mag gooien, en vervolgens heerlijk ontbeten. En lunchpakketje klaargemaakt voor onderweg en de rest van m'n brood netjes opgeborgen voor morgen.

En toen begon de (berg)rit, waar ik natuurlijk best wel tegen op zag. Om te beginnen viel de afstand me mee 105 i.p.v. 130 kilometer. Wel was het zo vroeg nog zo koud dat ik m'n windjack aanhad. Na Brad kwam ik door de plaatsjes Criscior, Zdrapti en Mihaileni. En toen bij Buces begon de eerste klim. Windjack uit dus, want je krijgt al heel snel een natte rug. Het was een helling van 7% met daarin de nodige haarspeldbochten en dat gedurende 10 kilometer, naar de pas bij Buces Vulcan. Maar - hoewel het zwaar was - viel het me niet tegen. De afdaling naar Abrud was kort. Ik had gelukkig op de top m'n windjack weer aangetrokken, want tijdens de afdaling reed ik in de schaduw en dat ís dan koud ... ik kreeg gewoon weer dode vingers. Vanaf Abrud ben ik op mezelf en de kaart aangewezen want de LIMES route gaat meer naar boven. Na Abrud reed ik in de richting van Alba Julia, een provinciehoofdstad. Aanvankelijk golfde het terrein, want een vlak terrein kan je hier wel vergeten. Maar na een kilometer of 10 stond er een waarschuwend bord dat aangaf dat er een helling van 10% begon naar de top van de Bucium pas op een hoogte van 915 meter. Als ik al enig zelfmedelijden mocht hebben, dan raakte ik dat halverwege wel kwijt. Want daar passeerde ik een oudere boerin (in mijn ogen al een hoogbejaarde oma, maar dat is hier slecht schatten) die met twee koeien aan een touw naar boven zeulde. Het zal voor haar een dagelijkse gang zijn maar ik vond het te gênant om er een foto van te nemen. Boven gekomen - ik had er inmiddels 50 kilometer opzitten - dacht ik bij mezelf, als ik dit gehaald heb moet het misschien toch mogelijk zijn om het einddoel te halen.

Maar toen volgde dé verrassing. De weg liep langzaam naar beneden tot aan Alba Julia toe. Dat zal wel betekenen dat ik maandag weer zal moeten klimmen, maar dat is maandag pas.

Het was vandaag al met al één van de mooiste ritten. Vooral die laatste 50 kilometer door een prachtige vallei heen. Een werkelijk schitterende natuur, allervriendelijkste mensen, die met één twee of drie koetjes in de bermen en op de berghellingen lopen om de dieren te laten grazen. En overal zie je vanaf de weg naar de rivier mensen aan het werk op hun akkertjes met mais en andere producten. Zo te zien allemaal bestemd voor de eigen consumptie.

Onderweg zie je hier in de kleine dorpen, evenals in Hongarije, heel wat dorpsbewoners lang de kant van de weg in geïmproviseerde stalletjes hun producten van het land aan de man proberen te brengen. In Romenie vooral kersen. Kersenbomen staan hier overal ook langs de weg. En ineens valt je dan op dat ik onderweg nog geen enkele spreeuw heb gezien. M'n zwager in de Betuwe heeft ook een aantal kersenbomen. Daar heeft hij een hele constructie met een net overheen moeten bouwen om te voorkomen dat de spreeuwen z'n kersen opeten. Maar dat is hier blijkbaar niet nodig. Wel zie ik hier vogels in de mooiste kleuren die ik in ons land nog nooit heb gezien. Maar dat komt misschien ook wel omdat je daar nu wat meer voor open staat. Als je zo weken lang alleen door die nog steeds wonderbaarlijk mooie schepping rijdt, kan dat ook bijna niet anders. Dan verlies je ook wat van de krampachtigheid over de vraag: 'hoe en in hoeveel dagen heeft God die schepping nu precies gemaakt?' Maar dan krijg je er meer en meer oog voor dat God het zo geschapen en bedoeld heeft, opdat Hij in- en door die schepping geëerd zou worden. Zo heeft Hij ook mij en u geschapen om Hem te eren, te loven en te prijzen en echt gelukkig te zijn, in een volmaakte harmonie met Zijn schepping.

En daarom is het zo jammer dat je in zo'n overweldigend mooie natuur ook met je neus op de feiten en de gevolgen van het menselijk falen wordt gedrukt. De schrijnende armoede, de troep langs de weg, zoals je bij ons bij de op- en afritten van willekeurig welke Mac-Donalds vestiging ziet. Dubbel triest is het dan ookom te zien hoe in dorpjes als Crisior en Zlatna de mijnbouwcrisis en de economische crisis heeft toegeslagen. De fabrieken draaien niet meer staan er onttakeld bij alsof er een bom opgevallen is. De haveloze flats uit die economisch gezien goede tijd staan er verpauperd bij. Veel ramen zijn verdwenen en toch wonen er nog mensen. Als je al die armoe in een werkelijk schitterende natuur ziet, voel ik - als bevoordeelde westerling - alleen maar schaamte en kan ik het niet opbrengen om er foto's van te maken. Soms krijg je het gevoel dat de mensen je als een soort ramptoerist zien. En als je dan Alba Julia nadert kom je vanaf een kilometers lange buitenwijk de stad binnen. Maar in die buitenwijk staan allemaal prachtige nieuwe vrijstaande woningen, worden woningen en percelen grond te koop aangeboden. Woningbouw op toplocatie zoals voor een deel ook op het vliegveld de bedoeling is. Maar het is werkelijk schrijnend als je voor die wijk en in het centrum van de stad de ellende ziet waarin mensen wonen. Ik heb er een paar foto's van genomen en zal op één van de volgende dagen een paar foto's nemen van de in onze ogen bouwvallen waarin ook mensen wonen, om de schrijnende tegenstelling te laten zien.

Hier laat ik het maar bij, want ik heb nog te veel te verwerken, emotioneel en conditioneel. En ik moet nog een manier zien te vinden om m'n verhaaltje op de site te krijgen, want internet ... nee dus.

Nog 250 kilometertjes met de nodige klimmen en dan ben ik in Ozunca Bai.

Zondag 14 juni

Op zaterdagavond was ik op verkenning geweest om te kijken of er een kerk in de buurt van het hotel was. Ik had een evangelisch-lutherse gemeente gevonden, waar om 10.00 uur een Duitstalige dienst gehouden werd. Dat sprak me wel aan, daar hoopte ik toch nog iets van te kunnen volgen. De liturgie stond net als bij ons op een bord. Ik kwam om kwart voor tien binnen en ging achterin zitten. U weet hoe dat werkt. Een oudere man die ongeveer gelijk binnen kwam sprak me aan en maakte me duidelijk dat ik aan de verkeerde kant zat. Ik zat aan de linkerkant en daar zaten de vrouwen. Er zaten welgeteld met de predikant mee 18 mensen in de kerk. Vijf minuten voor tien zag ik dat de predikant bij de ingang ging staan om de mensen te verwelkomen. Maar ja ... de meesten waren al binnen. De predikant kwam met twee kerkenraadsleden naar binnen en begon direct aan de liturgie. Geen welkom of mededelingen. Voor het eerste gedeelte, de schuldbelijdenis en de genadeverkondiging lag er een papiertje in de liedboeken. Dat was redelijk te volgen, behalve als er iets gezongen werd, wat voor de gemeente vanzelf sprak maar niet voor de gast(en). De centrale schriftlezing kwam uit Lucas 16, over de rijke man en de arme Lazarus. En toen begon de preek ... in het Roemeens. Nee ... ik werd er niet enthousiast van, ik had gehoopt, ondanks de taalbarrière, iets van de gemeenschap der heiligen te ervaren, maar het lukte me niet. Ik miste een stukje gastvrijheid en ik kreeg soms het gevoel dat de liturgie toch wel een erg vaststaand gegeven was. Dat is natuurlijk wel vertrouwd voor de trouwe kerkgangers, maar geeft je als gast het gevoel niet mee te tellen. Toen dacht ik nog even wat blijmoedigheid bij te tanken bij de Pinkstergemeente, maar daar stond een oudere man (natuurlijk in het Roemeens) vermoedelijk een getuigenis te geven en toen ik dat een twintig minuten aangehoord had en de voorganger daarna gelijk met de verkondiging begon, ben ik eerlijk gezegd afgehaakt. Natuurlijk moet ik de schuld bij mezelf zoeken en niet bij de voorgangers of de gemeenten. Het is ook wel eens goed om dit te ervaren en die ervaring mee te nemen in je eigen bediening en in ons gemeenteleven op Valkenburg.

Mocht u dit vandaag nog lezen, een gezegende zondag gewenst.