Maandag 15 juni

Vanmorgen was het even zoeken naar het restaurant waar ik om 07.00 uur het ontbijt kon gebruiken. Nergens dus, zo leek het. Maar toen ik daar verdwaald ronddoolde kwam er iemand naar me toe met de vraag of ik soms ontbijt wilde. Nou dat wilde ik wel. Hij wenkte me mee te komen en zo kwam ik in een immense ruimte waar één tafel klaar stond. Ik vroeg hem in mijn internationale taalgebruik of ik soms de enige gast was. En dat bleek zo. Moet je je voorstellen, ik was een heel weekend de enige gast in een hotel, midden in de stad Alba Julia, met minstens 50 kamers. En het hele weekend functioneerde dus alles voor mij alleen. Geen wonder dat ik het zo heerlijk rustig vond. Het had als voordeel dat ik kon bestellen wat ik wilde eten en drinken. Met als gevolg dat het ook niet zo lang duurde en ik om 07.30 uur op de fiets zat richting Blaj, met als eindbestemming voor deze dag Medias, zo'n 85 kilometer ver. Het was weer een schitterende tocht, vergelijkbaar met die van zaterdag. Ook nu fietste ik door schitterende valleien. Het enige verschil met zaterdag was dat ik toen een rivier stroomafwaarts volgde en nu stroomopwaarts. Dus een voortdurende klim in allerlei variaties en procenten. Maar mooi ... mooi ... nee overweldigend mooi. Ik kan die schoonheid van Gods schepping nooit voldoende onder woorden brengen of door middel van foto's laten zien. Je moet er gewoon zelf een keer geweest zijn. Natuurlijk probeer ik het in woorden en beelden aan u te tonen. Maar het is in feite net als met het geloof, je moet het gewoon een keer persoonlijk ervaren en erdoor (aan)geraakt worden om het te 'mijnen' ofwel je toe te eigenen. De meester of de juffrouw van de Burcht zal aan de kinderen wel uitleggen wat ik met dat 'mijnen' bedoel. Maar goed, ik ben nu toch even aan het filosoferen, je kunt die lijn in het geloof ook doortrekken. Als ik hier niet naar toe gefietst was had ik deze schoonheid nooit ontdekt. Zo zal ik ook wat moeite moeten doen om te ontdekken welk een vreugde het geloof kan geven. En ik hoop, eenmaal in Valkenburg terug, dat God het ons geeft om samen die vreugde steeds meer op het spoor te komen. En daarbij hoop ik van ganser harte dat God die mij voor dit fietsen ook de lichamelijke kracht geeft, mij daarvoor geestelijk nog meer kracht wil geven.

Mooi hé ... om zo even met u te filosoferen. En terwijl ik dit zit te typen op het terras voor m'n hotel gaat er een boer voorbij met paard en wagen, volgeladen met brandhout. En dat gaat niet snel, want het hotel staat boven op een berg. En achter die boer met z'n paard en wagen, volgen tientallen vrachtwagens van het internationale transport, die er niet voorbij kunnen. En niks geen getoeter of zenuwachtig gedoe. Een wonderlijke wereld.

Maar goed we gaan verder met de rit zelf. Hoewel het vele klimmen en dalen door het glooiende landschap best pittig was, ging het toch behoorlijk snel. En wel zo dat ik in Medias aangekomen besloot om nog maar door te gaan tot Sighisoara. Niet omdat het allemaal zo makkelijk en vanzelf gaat, want dan spreken m'n billen en knieën wel een andere taal. Maar het is gewoon zo mooi en daarbij verwacht ik op een redelijk tijd in Sighisoara aan te komen, dat ik het gewoon maar probeer. En ... het is me uiteindelijk ook gelukt om die 130 kilometer te overbruggen. Ik zal proberen om de opvallende dingen die ik onderweg gezien heb door middel van de foto's aan u door te geven. Ondermeer een bemoediging door engelen, een bijzonder mooi en uniek houten kerkje. Maar ook een ontmoeting met koperslagers. En uiteindelijk ben ik er toch een keer voor bezweken, voor een bedelpartij van een zigeunervrouw. Ik ben ervoor gewaarschuwd, ik hield er rekening mee en ging de confrontatie met deze mensen dan ook zoveel mogelijk uit de weg. Maar toen ik op een gegeven moment van de weg afweek om een kerk op de foto te zetten, kon ik er niet meer onderuit. Zij kwam met een paar kinderen naar boven sjouwen met een zak vol met ... ja wie zal het zeggen wat er in zat. Zij hield me aan en maakte me duidelijk dat zij met zes kinderen zonder man zat. Ik heb het nog even geprobeerd om me er van af te maken, maar uiteindelijk bezweek ik. Ik gaf haar een biljet van omgerekend drie euro. Dat leek me wel verantwoord omdat ik in geen van de twee diensten van gisteren een collectezak was tegengekomen. Maar binnen de kortste keren stonden er 10 kinderen om me heen die allemaal hun pappa misten. Het klinkt hard, maar het leek me toch maar beter om aan m'n stutten te trekken, dan maar geen uitgebreide fotosessie van deze kerk.

Heel mooi was de ontmoeting met koperslagers, die langs de weg hun waren aanbieden en tegelijk bezig zijn met een stukje vakwerk van heb ik jou daar. De grond en een oud stuk spoorrails als aambeeld, niks geen bolhamers gezien en toch maakten ze de mooiste producten. Ik moet nog eens aan Anneke vragen of deze mensen tot een bepaald volk horen, gezien hun klederdracht en vaak aartsvaderlijke baarden, waardoor zij iets van de Amish weg hadden.

Voor vandaag laat ik het hierbij. Het was een prachtige dag en ik vind het ook heerlijk om mijn belevenissen, ervaringen en gevoelens met u te delen.