Een spirituele en culturele rustdag

Zondag 24 mei

Na een heerlijke nachtrust en een voortreffelijk ontbijt, beleefde ik op deze zondagmorgen iets van de werkelijkheid van Handelingen 2. Na het ontbijt liep ik naar buiten en hoorde daar het gebeier van een aantal kerkklokken die met een onweerstaanbare roep de mensen naar de kerk riepen. Het was een prachtige baseliek waar ik naar toeliep. Niet alleen aan de buitenkant en dan kijk ik natuurlijk naar de architectuur, maar ook binnen. Binnen ademde alles de schoonheid van de rijke rooms-katholieke symboliek en liturgie. Ik hoop dat de foto's hier voor zichzelf spreken. In de kerk werd duidelijk waar de bloemen van onze lijnrijders ook naar toegaan. Werkelijk prachtige bloemstukken.

Liturgisch ademde alles nog de sfeer van eeuwen her. Op de één of andere manier voelde het een klein beetje als thuiskomen. Tenslotte komen wij ook uit deze gemeenschap der heiligen voort. Natuurlijk hebben wij in navolging van Luther en Calvijn afstand genomen van zaken die ons teveel van de kern van het geloof in Jezus Christus afleiden. Maar dat alles speelde deze morgen geen enkele rol. Het was trouwens maar een kleine schare die opgekomen was. Ik telde 62 mensen. De 2 misdienaars waren de enige kinderen, verder was het merendeel grijs. En toch ... gaat in zo'n kleine gemeenschap, in zo'n grote baseliek de liturgie gewoon verder. In het besef, zo zei een kloosterlinge me, dat het in de katholieke kerk anders is dan bij ons in de reformatorische kerk. Terwijl wij soms alles uit de kast moeten halen om de liturgie gaande te houden, is in de rooms-katholieke traditie de liturgie de dragende grond van het leven. Eigenlijk zo vanzelfsprekend als wat. Want als je op je in laat werken hóe God in de eerste Bijbelboeken aan zijn volk de opdracht geeft om de sabbat en de andere feesten te vieren en daarbij het gebod gaf: dat zij het zó en zó moeten vieren tot een eeuwigdurende inzetting, dan komen als vanzelf ook die psalmwoorden in je gedachten.

God zij geprezen met ontzag,

Hij draagt ons leven dag, aan dag.

De dienst werd geleid door een drietal priesters. En ergens op de achtergrond klonk een voorzanger met een prachtige stem, die zo uit de hemel leek te komen. Een van de priesters reciteerde de liturgische gedeelten. Als je daarbij je ogen sloot, voelde je je gedragen door deze, de eeuwen (ver)durende, woorden. Alsof je meegevoerd werd op de stroom der eeuwen naar het begin van de kerk van Christus. Naar Hem als de Bron Zelf.

Het machtige orgel droeg daar op een wonderlijk mooie wijze aan bij.

En toch, zonder dat het hinderlijk was, werd op een klein scherm aangegeven welk lied we moesten zingen. En hoewel m'n Duits minimaal is, bezongen we in al deze liederen het werk van God, zoals het gestalte kreeg in de menswording van zijn Zoon. Voluit klonk het lijden, de opstanding en de verheerlijking erin door.

Taalwonder of hoorwonder, of de waarheid van Johannes 14:26?

Wat was nu die ervaring van Handelingen 2? In zo grote en verheven ruimte hoor je een prachtige nagalm, die een extra diepe dimensie geeft aan het reciteren van de priester. Maar omdat ik uit m'n periode als timmerman in de bouw een vorm van machine-doofheid aan m'n linkeroor heb overgehouden, vang ik niet altijd alle woorden op. Maar het wonder heb ik ervaren toen de Bijbel openging. Het eerste gedeelte werd gelezen door een lectrix. Ik had niet gehoord waar zij uit ging lezen en had ook geen Bijbel bij me, maar toen zij begon was het alsof ik het in m'n eigen taal hoorde. Het was uit Lucas 10 waar van Jezus staat: ‘Op dat moment verheugde Jezus Zich in de geest en zei: Ik dank U, Vader, Heere van de hemel en de aarde, dat U deze dingen voor wijzen en verstandigen verborgen hebt, en ze aan jonge kinderen hebt geopenbaard. Ja Vader want zo was het een welbehagen voor U'.

Na het zingen van een lied kwam één van de priesters naar voren met de kanselbijbel opgeheven. Dit deed me denken aan de synagoge als de Thora-rol uit de ark wordt gehaald. Daarna begon hij te lezen uit Johannes 17, het hogepriesterlijk gebed. Na een lied gaf de derde priester de uitleg. Het eerste gedeelte ging over vers 6 waar staat: ‘Ik heb uw Naam geopenbaard (...) en zij hebben Uw woord bewaard'. In het tweede gedeelte van de uitleg klonk een wonderlijke diepe troost door aan de hand van vers 9 ‘Ik bid voor hen' en vers 15 ‘Ik bid niet dat U hen uit de wereld wegneemt, maar dat U hen bewaart voor de boze'. De hele sfeer zal er wel aan meegewerkt hebben, maar ik heb zelden zo de troost en de bemoediging van het Evangelie ervaren. In de dienst werd ook gecollecteerd voor de nood in de wereld. Een uitgangscollecte kende men hier blijkbaar niet, of toch wel ...?

Barmhartigheid nodig of zakelijk inzicht?

Bij het uitgaan zaten links en rechts twee bedelaars op hun knieën met hun baseballpet naar voren. Ik kreeg er een beetje een onbestemd gevoel bij en kon er niet toe komen om wat in die pet te doen. Driehonderd meter verder ben ik aangeschoven bij het einde van een dienst in de Evangelische Lutherse Kerk. Zowel het gebouw als de sfeer in de dienst ademde een heel andere sfeer. Opener en vrijer, wat meer in de richting van onze beleving in Valkenburg. Zoals ik al schreef, was het aan het einde van de dienst en toen ik 15 minuten later weer buiten kwam zag ik daar ... u raadt het al ... dezelfde broeders bedelaars. Gasten van een jaar of dertig en ogenschijnlijk gezond. Na een rondgang door de stad zag ik ze met drie man staan. Met een beker koffie in de hand. Ze hadden zo te zien blijkbaar werkoverleg. Want 's middags en 's avonds waren er weer diensten. Die zijn er tenslotte genoeg in zo'n grote stad. 't Is natuurlijk ook een manier om aan je geld te komen.

Cultuur

Na deze diensten ben ik vervolgens wat cultuur gaan snuiven.

Ik was natuurlijk benieuwd naar het Pompejanum, een kopie van het huis van Castor en Pollux in Pompeii, in 1840 opgericht voor koning Lodewijk 1. Daarna ben ik ook bij het slot Johannisburg geweest. Het slot met de vier torens werd aan het begin van de 17^e eeuw gebouwd als tweede verblijfplaats voor de keurvorsten van Mainz. Na de tweede wereldoorlog is het weer in oude luister hersteld. Ik hoop dat de foto's voor zich spreken.

Al met al een heerlijke rustdag, waarop de zon heerlijk schijnt, m'n lichaam weer aan het herstellen is en mijn geloof op een heerlijke manier versterkt en verdiept is.

Ik weet niet of dat allemaal past en mag ...

maar vooruit, voor één keer ... 'Hallelujah!'

Dag 6 Eddersheim - Aschaffenburg

Zaterdag 23 mei

Ik dank jullie allemaal hartelijk voor het geweldige meeleven en al die waardevolle adviezen en reistips. Neem nu Henk Imthorn met het advies over reizen op de zon. Ons geachte raadslid en ouderling Henk oreerde en profeteerde, s morgens de zon links en 's middags rechts. Echter, gisteren en vandaag heb ik de zon ‘s morgens van voren gehad en in de avond van achteren. Maar ja ... in de Bijbel had je ook al van die valse profeten. Dirk Koopman is helemaal lekker bezig ... meer rusten is zijn advies. En dan vraagt tie bij het afscheid nog heel nadrukkelijk: ‘kom je gauw terug?'

Maar goed, ik was blij dat ik gisteren wat meer kilometers heb gemaakt (120 even voor m'n dochter Irma). Want vandaag had ik de wind vies tegen. En het waren totaal toch weer 80 kilometers. Eerst ging het langs de prachtige oevers van het Main-Donau kanaal. M'n reisgids adviseerde een paar kilometer voorbij Eddersheim de Main over te steken, bij een sluizencomplex. Maar ... stond er al wat angstig bij ... voor zwaar bepakte fietsen is de trap te steil. En dat was ook zo. Daarom het advies maar opgevolgd om een paar kilometer verder een pontje te nemen. Maar helaas, de pont vaart alleen op zondag. En om zo snel het advies van Koopman op te volgen, om meer te rusten, was me toch een beetje al te gortig. En dus verder m'n weg met behulp van m'n tom-tom gezocht. En die voerde me om Frankfurt am Main heen door een prachtig bosgebied. Het was weer genieten van de omgeving, maar het was ook z'n dag van ‘blik op oneindig en verstand op nul'. Mag natuurlijk ook wel een keer op de zesde dag. Gelukkig heb ik morgen een ‘rustdag' ingepland.

Het verkeer in Duitsland is af en toe wel wennen. Over het algemeen liggen er fietspaden langs de wegen. Die lijken door de vele boomwortels vaak meer op een wasbord, dan op een mooie vlakke weg, maar dat is alvast een mooie oefening voor Roemenie. Het vreemde is dat zo'n fietspad soms zomaar ophoudt. En dan zit je elke keer weer met de vraag, wat nu? Mag ik hier op de verkeersweg, of niet? Via internet ben ik er achter gekomen dat je in zo'n geval ook op B wegen mag rijden. 't Probleem is alleen dat de auto's zo hard rijden. Vandaag had ik ook zo'n rechte B weg (de B 26 naar Aschaffenburg) Zo'n 15 km door de bossen omhoog en omlaag golvend. Terwijl de twijfel toeslaat of je hier wel mag rijden, komen er gelukkig twee fietsers van d andere kant en wordt ik zelfs ingehaald door een politiewagen.

Wat mij als Hollander opviel was dat heel wat mensen de stoep voor hun huis en zelfs de goot van de straat aanvegen. En ik ben wel een paar honden met hun baas tegengekomen, maar geen enkele honde...... Dat lijkt me voor veel mensen een hoop ergernis minder.

En wat denkt u? In Aschaffenburg aangekomen wordt ik via een steile klim naar m'n bestemming geleid. Lekker goedkoop, een jeugdherberg. Maar het was er verdacht stil, het gras was behoorlijk lang en dus ... wegens een aanstaande verbouwing gesloten. Maar ze waren zo aardig geweest op een bord bij de ingang wat adressen van hotels te vermelden. En dan is zo'n tom-tom handig, want ga maar eens zoeken naar de Löherstraat in Aschaffenburg. Aangekomen bij het hotel, had ik het weer helemaal gehad en dus wilde ik maar een ding: inchecken, onder de douche en rusten. Dus slaap ik dit weekend niet low-budget. Maar goed, we hebben hier toch geen blijvende stad en we nemen straks niets mee. Maandag hoop ik naar Eibelstad, net onder Wurzburg te fietsen en daar Jack van Egmond in z'n boemen-toko te ontmoeten. Als het goed is heeft Jack dan een bril bij zich (zo'n goedkopertje van de Hema), want m'n bril heeft te veel last van de ontberingen gehad en heeft het begeven. Ik ben benieuwd wat ik daar in Eibelstad aantref.

Tot zover vandaag.

Nog even voor de statistici onder ons:

Ik heb nu drie trajecten van de LIMES-ROUTE 1 gereden.

Valkenburg - Xanten = 210 km.

Xanten - Koblenz = 230 km.

Koblenz - Aschaffenburg = 200 km.

Dag 5 Rhens (bij Koblenz) - Eddersheim (bij Mainz)

Vrijdag 22 mei

Vandaag weer zo'n prachtige tocht langs de Rijn. Het weer was zo mooi, dat ik onderweg eerst maar wat ben gaan smeren. De Katwijkse apotheek heeft tenslotte niet voor niets allerlei smeermiddelen meegegeven. Vanaf Rhens wilde ik, volgens plan, naar Mainz fietsen. In zo'n prachtig Rijnstadje, Boppard geheten, ben ik eerst naar een apotheek gegaan, om toch maar de raad van Henk Imthorn op te volgen. Henk had me aangeraden Zwitsal babypoeder mee te nemen, om ervoor te zorgen dat m'n zitvlak de dagelijkse kwelling van een fietstocht kan doorstaan. Maar ja, je hoort zoiets, luistert er gewillig naar en vervolgens ‘vergeet' je het. Ik in m'n beste Nederlands het woord poeder laten vallen, met een pijnlijk gezicht op m'n billen gewezen en verder waren er geen woorden nodig. Iemand vroeg me of ik nogal contact met andere fietsers had. Ik kan u zeggen, heel weinig. Want de eerste week ben je vooral bezig met overleven en de omgeving is elke keer weer anders mooi, daar kom ik gewoon niet aan toe. Daarnaast merk je dat de meeste fietsers het in een wat rustiger tempo doen. En ik wil toch wat tempo maken om maandag de 25^e bij Marius en/of Leander van der Meij in Eibelstadt (net onder Würzburg) te zijn, om daar eens te kijken hoe zij hun bloemen aan de man/vrouw brengen. En wat nog belangrijker is, om het tempo er in te houden, op woensdag 3 juni hoop ik in Wenen m'n vrouw en haar zuster te ontmoeten. Maar voordat het zover is, moet ik nog heel wat keren m'n linker- en daarna m'n rechterbeen omlaag duwen. (Dat was een wijze raad van mijn heer Tibboel, om de moed niet te verliezen).

Ondertussen merk ik dat m'n buikje toch iets minder wordt. M'n nette broek begint wat makkelijk te zakken en dat was extra merkbaar omdat ik vergeten ben een riem mee te nemen. Maar gelukkig had ik nog een strotouwtje van onze vriend en agrariër in ruste, Piet Verboom bij me en dat werkt ook prima. En toch ... ondanks de pijntjes die af toe voelbaar zijn, is het (tot nu toe) een schitterende tocht. Het was vandaag niet alleen heerlijk zonnig, maar langs het Main-Donau kanaal had ik zelfs de wind in de rug, zodat ik daar m'n gemiddelde weer wat kon opvijzelen. Dat is ook de reden dat iets verder gegaan ben dan Mainz. Ik ben nu zo'n 20 km. verder in Eddersheim aangeland. Een klein dorpje, het leek uitgestorven en het goedkoopste hotel zat dicht. Dus kwam ik bij het volgende hotel aan. Dat was wel even slikken. Drie keer zo duur als m'n eerste overnachting en hier moest ik nota bene naar de Turk in het centrum om een warme hap te bemachtigen. Maar goed op een gegeven moment heb je het wel gehad en ben je blij als je een hotel hebt gevonden.

Zo door de wondermooie natuur fietsend, zowel wat flora als fauna betreft, maar ook rijk aan cultuurmonumenten, kom je weer opnieuw onder de indruk van God in de schepping. Hier laat ik het even bij, want dit vindt ik een mooie afsluiting.

Dag 4 Keulen - Koblenz

Donderdag 21 mei

Keulen - Koblenz.

Of het gewoon geluk is weet ik niet, maar vandaag reed ik wel door de plassen, maar ik heb zelf geen spatje regen gehad. Ik houd het maar op het kettinkje met de duif die ik vlak voor m'n vertrek van collega Schuddebeurs kreeg. Ik had voor het eerst een stuk voor de wind en dat scheelt natuurlijk enorm. M'n tom-tom leidde me weer op een wonderlijke en onnavolgbare manier door Bonn heen. Aan de boorden van Rijn bij Remagen heerlijk m'n boterhammetjes met banaan gegeten. Het was voortreffelijk weer en druk met fietsers langs de Rijn. Ik had een overnachting gepland in Burcht Ehrenstein boven op een berg gelegen. In het routeboekje stond wel dat het steil was, maar het bleek zo steil dat ik m'n fiets met bepakking af en toe slechts lopend omhoog kreeg. Het zal misschien ook wel iets met m'n leeftijd te maken hebben. Maar eenmaal boven was het uitzicht overweldigend. Alleen volgde een gigantische afknapper toen bleek dat de jeugdherberg dit jaar gesloten was. Gelukkig kan je je dan, dankzij de moderne middelen, even moed in laten spreken door het diepbeminde thuisfront, m'n vrouw. Uiteindelijk ben ik na enige omzwervingen terecht gekomen in het gehucht Rhens. Morgen hoop ik in alle rust naar Mainz te fietsen.

ps. Ik zie op dit moment geen kans om op de kaart aan te geven, waar ik ben.

Dag 3 Xanten-Keulen

Woensdag 20 mei

Vanmorgen om 07.30 uur uit Xanten vertrokken in de richting van Keulen.

Het was een prachtige zomerdag. Ik heb in deze dagen nog geen regen gezien. Ook vandaag niet. De problemen die zich voordoen zijn de bekende. Kuiten, knieën en billen. De laatste geven nog de meeste zorg. Gisteren kwam ik tot de ontdekking dat m'n Tom-Tom me elke keer weer naar Nederland terug wilde sturen. Een teken aan de wand? Nee ... Ik had de kaart van Europa er nog niet opgezet. Maar dat kon ik gelukkig met enig geëxperimenteer nog rechtzetten.

M'n fiets houdt zich tot nu toe prima, met dank aan Arjan Luijten, de fietsenmaker. Ik heb deze dag, net als gisteren niet zoveel foto's gemaakt. Want het is deze eerste dagen ook een kwestie van overleven, spier- en zadelpijntjes, herinneren me eraan dat een dominee ook niet van beton is.

Op zich is het landschap prachtig, ware het niet dat het met regelmaat verpest wordt door gigantische fabrieken, zoals in Leverkussen het complex van Bayer. Toen ik Keulen binnenfietste heb ik eerst eens wat rust gezocht in een prachtige kerk. Opmerkelijk die staan hier altijd open. Er was niemand in die kerk te zien en ik had ook niet zoveel meer te zeggen, dus een weldadige rust. Vervolgens m'n tom-tom op het adres van een hotel gezet. Het is ongelooflijk om te zien hoe dat werkt, heel gedetailleerd voert hij me van straat tot straat. Je hebt er geen benul van waar je zit, maar ook nu weer bracht hij me feilloos bij m'n doel.

Het is natuurlijk ook een prachtig vergelijk met het geloof. Ook daarin moet je op je ‘tom-tom', de bijbel en de leiding van de heilige Geest vertrouwen om tot je doel of bestemming te komen. En ook daarbij heb je op je levensweg soms geen flauwe notie waar je zit. Nee ... geloven vraagt ook blindelings vertrouwen, dat de Here je bewaart op weg naar het einddoel.

Ik had trouwens een ontmoeting met een Duitse fietser die me aan het denken zette. Halverwege de weg naar Keulen vroeg hij aan mij de weg naar Keulen. Wat bleek, zijn tom-tom wees een heel andere richting aan. Samen vroegen we het vervolgens aan een voorbijganger, en die wees een derde maar veel kortere route aan. Ja, ook in het geloof kan het geen kwaad om anderen om raad te vragen. Zij kunnen jou, met hun levenservaring, soms een heel goede raad geven. Dat gebeurt in de kerk en op het groepswerk ook.

Maar goed, genoeg gefilosofeerd, ik ga de financiële en lichamelijke schade van deze dag bekijken.

Ps. Vertrouw er niet teveel op dat ik elke dag een berichtje verzend. Want ik heb niet overal de beschikking over internet.

Morgen hoop ik Koblenz te bereiken.

Dag 2 Opijnen - Xanten

U krijgt dit bericht een dag later, omdat ik in de jeugdherberg in Xanten geen mogelijkheid had om te internetten.

Het is misschien wel handig om me geen fotoruimte meer cadeau te doen. Want als ik al die 700 foto's wil maken, kom ik op de fiets geen meter verder.

Dinsdag 20 mei

Vanmorgen om 07.15 uur op de fiets getapt. Door het prachtige landschap van de Betuwe naar Ophemert en vandaar over de dijk naar Tiel. Bij Ochten de LIMES fietsroute weer opgepakt. Over de Waalbanddijk naar Nijmegen gereden. Onderweg genoten van de omgeving, maar vooral ook van de aanblik van het drukke vervoer over water.

Met het verstrijken van de tijd nam ook de wind weer toe, maar gelukkig kwam hij weer uit de verkeerde hoek, tegen dus, zodat de sponsoren wel waar voor hun geld krijgen. Maar ... het was droog en het bleef droog. Tot nu toe nog geen spatje regen gehad. Na Nijmegen ben ik vervolgens weer van de Limes-route afgeweken en een meer beschutte weg door de bossen gezocht. Maar dat hield wel in dat ik wat meer moest klimmen. Hoewel m'n knietjes het zwaar te verduren kregen, troostte ik me met de gedachte dat het weinig voorstelde bij de klim- en klauterpartijen die me nog te wachten staan. 's Middags heb ik een hotel gezocht, passend bij m'n leeftijd en budget, een jeugdhotel in Xanten.

Xanten was in de Romeinse tijd een belangrijke stad, COLONIA ULPIA TRAIANA genaamd. Hier bevindt zich een themapark zoals het Archeon in Alphen aan de Rijn, maar dan groter.

En zo zit het eerste traject van de LIMES fietsroute (deel 1) erop. Deel 1 loopt van Katwijk naar Regensburg en is ongeveer 1100 km. lang. Traject 1 van Katwijk naar Xanten is 210 km. Dus we schieten lekker op.

Woensdag begint traject 2 van Xanten naar Koblenz, een afstand van 230 km.

Dag 1 (Valkenburg-Opijnen)

Vandaag is het dan toch echt het moment aangebroken dat we gaan starten.

Om 8:45 stonden we klaar bij de christelijke basisschool. Het was een drukte van belang. Natuurlijk had ik van mijn vrouw Adri al afscheid genomen. Maar op het schoolplein stonden heel wat ouders, kerkleden, vrienden en familieleden.

Alle kinderen waren aanwezig. Na een toespraakje van de schooldirecteur zongen zij een mooi afscheidslied. En natuurlijk was ik mijn helm vergeten, maar nadat Adri die opgehaald had konden we dan toch om 9:00 vertrekken.

Na 5 km ging mijn telefoon en kreeg ik te horen dat mijn fototoestel nog in Valkenburg was. Gelukkig bracht mijn dochter die nog even na, zodat dat uiteindelijk niet zoveel tijdverlies opleverde. Op deze eerste etappe werd ik vergezeld door een fietsvriend uit Katwijk. Bij Schoonhoven nam hij afscheid, nadat we samen even gepauzeerd hadden onder het genot van een kopje koffie.

Van Schoonhoven ben ik vervolgens tegen de wind in naar Gorinchem gefietst. En daarna kon ik de laatste 30 km genieten op de Waalwijk. Links een prachtig polderlandschap met karakteristieke dijkwoningen en rechts de druk bevaren Waal. Onwillekeurig kwam daar het gedicht over Holland van Marsman boven.

Aan de overkant van de Waal zag ik het bekende slot Loevestein en vervolgens kwam de brug van Nijhoff in zicht.

Vervolgens duurde het niet lang meer om op mijn bestemming te komen. Het dorpje Opijnen midden in de Betuwe. Daar zal ik de komende nacht proberen in slaap te komen om wat tot rust te komen.

Maar voorlopig zit de eerste 100 km er op.

Voorbereiding 3

Opzaterdag 9 mei, kreeg ik een envelopje door de deur.

Het was van Lilian en Ben van der Scheer en Roos Dubbeldam.

Ik schat ze ongeveer vijf / zes jaar oud. Op de enveloppen schreven zij: wij hebben vandaag snoepjes verkocht, het geld dat wij hebben verdiend zit in deze envelop. Dit is voor de kinderen in Roemenië. En wij wensen u een fijne fietstocht.

Hartverwarmend toch?