Helaas

Ja, helaas moet ik jullie vertellen dat het niet door kan gaan.

Een paar weken terug heb ik na twintig jaar weer last gekregen van een aanval van epilepsie. Zelf zag ik het aanvankelijk nog wel zitten, maar afgelopen vrijdag werd het me door de neuroloog ontraden omdat er nog teveel onzekerheid is over de oorzaak. Daarom zal ik in de komende weken nog een onderzoek moeten ondergaan. Jammer, ook van alle voorbereidingen, maar het is niet anders. Ondertussen blijf ik m'n fietskilometers maken, ook alomdat ik op dit moment geen auto mag besturen. Maar ik blijf ze ook maken omdat ik hopelijkooit nog een keer groen licht krijg om op te trekken naar Jeruzalem. Mocht dit Jeruzalem hier niet meer haalbaar blijken, dan is er altijd nog het verlangen naar- en de verwachting van het Nieuwe Jeruzalem.

Een hartelijk groet en bedankt voor jullie meeleven.

Bas Brunt

Boek uit en plannen voor een nieuwe trip

Beste fietsvrienden

Ik kan jullie met enige trots melden datm'n reisverhalen in een boekje gebundeld zijn.

Voor belangstellenden, ik kan het je aanbieden voor 9 eurootjes.

Daarvoor krijg je 96 pagina's lees- fietsplezier.

Maar inmiddels kijk ik vol spanning uit naar 25 april, tweede Paasdag.

Dan hoop ik na de morgendienst die om 10.00 uur begint op de fiets te stappen, richting Jeruzalem. Ik hoop er 3 maanden over te doen.

Jullie horent.z.t.nog welhoe je met me mee kunt rijden.

Natuurlijk isheteen en anderafhankelijk van m'n gezondheid, conditie, de crisis in het Midden-Ooosten en in de eerste plaats alles DV.

Hartelijk groet en tot ziens/horens/mailens

dsbb

TV West

Beste reisgenoten

Na mijn fietstocht is TV West in de kerk en thuis geweest en heeft daar een nieuwsreportage over de sponsortocht gemaakt.

Zij zouden me laten weten wanneer het uitgezonden werd, maar dat is helaas niet gebeurd.

Maar m'n buurman belde me op dat het vrijdagavond 24 juli inhet nieuws was geweest.

Ik weet niet of het nog herhaald wordt, maar op internet kun je nog bekijken onder programma gemist.

Je kunt natuurlijk ook gewoon deze link aanklikken door er met de cursor op te gaan staan en aan te klikken

http://televisie.westonline.nl/mms_video/2009%252F2407-nieuws.wmv

Gezegende zondag gewenst

Ps. Steyn vroeg me naar het adres van een overnachting op de Puszta, maar ik kan je alleen vertellen dat het ergens bij Bugac was. Het lag in ieder geval aan de rechterkant van de weg.

In het kamp en tenslotte

Woensdag 17 juni

Vanmorgen voor het eerst na m'n vertrek wakker geworden in een slaapzaal vol mensen. De ochtend gebruikt om m'n band te plakken en de fiets schoon te maken en alle onderdelen te smeren. Daarna het programma van de kinderen gevolgd. Ik moet eerlijk zeggen petje af voor de Hollandse en Roemeense vrijwilligers die de ruim 80 kinderen uit Bucarest de week van hun leven bezorgen. 's Morgens moeten zij per groep een thema voor een verhaal of sprookje bedenken en op papier zetten. Daarnaeen decor schilderen en kleding ontwerpen om hun verhaal op vrijdag aan elkaar te tonen. In de middaguren beelden de Roemeense vrijwilligers een gedeelte uit het Bijbelboek Ruth voor de kinderen uit. Het is een vrije weergave van het bijbelboek, waarin elke keer een bepaald thema naar voren komt, toegespitst op de actualiteit waarin de kinderen leven. Deze keer wilden zij met behulp van Ruth duidelijk maken dat ‘gehoorzaamheid loont'.

Daarna volgde een hoogtepunt van de dag. Een rit door de natuur met paard en wagen. Voor de stadskinderen uit de sloppenwijken van Bucarest een belevenis. 's Avonds kregen zij een tekenfilm te zien over het leven van Jona. En tussen al die activiteiten door is er volop gelegenheid voor sport, spel en zwemmen.

Donderdag werd het begrip losser uitgelegd. De kinderen werd duidelijk gemaakt dat God zijn wetten heeft gegeven uit liefde voor mensen om hen te helpen om in liefde en vrijheid samen te leven. En elke dag zijn ze bezig met een creatieve verwerking van hun zelfgekozen verhaal om dat vrijdag op de ‘planken' te brengen.

Op donderdagmorgen om 06.00 uur de stilte opgezocht om alles nog weer eens te overdenken. Lopend over een verend tapijt van bladeren in het bos laten zelfs je voetstappen geen indruk of geluid achter. Het enige dat hoorbaar is, is het geluister van de bladeren hoog in de bomen. Hoog op een berg staand, zie je beneden in het dal de nevel langzaam wegtrekken alsof God een deken opslaat om jou te helpen, langzaam maar zeker de schoonheid van Zijn schepping te leren zien.

Misschien is dat wel de winst van deze hele onderneming dat ik met m'n beleving van het geloof weer op de toonhoogte van de verwondering mocht komen. Zoals dat in Psalm 27 zo mooi onder woorden wordt gebracht.

Eén ding slechts kan ik van de Heer verlangen,

dit ene: dat zijn gunst mij eenmaal geev'

Hem dagelijks te loven met gezangen,

te wonen in zijn huis zo lang ik leef!

Hoe lieflijk straalt zijn schoonheid van omhoog

Hier wijdt mijn ziel met een verwond'rend oog.

Aanschouwende hoe schoon en zuiver is ...

Zijn licht, verlichtende de duisternis.

Die intense beleving van het geloof en de ervaring van het geloof in God als een levende werkelijkheid heb ik als een wonder ervaren.

En dan m'n thuiskomst.

Op Schiphol werd ik verrast door m'n vrouw, kinderen en kleinkinderen.

En in de straat werd ik door zoveel mensen verwelkomd, dat ik me eerlijk gezegd geen houding wist te geven. En ook op zondamorgen, thuis in de gemeente, wachtte me ook een hartverwarmend welkom.

Los van de geloofsbeleving die m'n eerste drive was om deze tocht te ondernemen, was het ook verrassend te ervaren hoe u als meereizend thuisfront (en sponsoren) dagelijks een enorme steun en bemoediging voor me was. Ik had in de verste verte niet kunnen dromen dat m'n fietstocht zoveel mensen in beweging zou brengen. Van kinderen die snoepjes verkopen, tot mijnheer de Vries die zo ongeveer elk bedrijf in Katwijk heeft benaderd voor een sponsorbijdrage. Een stimulans voor me was ook het werk van de vrijwilligers van de Stichting Kind in Oost-Europa. Om zo m'n waardering voor hun inzet te laten bemerken. Een inzet die zich over een langere periode uitstrekt dan mijn inzet van vijf weken.

En tenslotte ... kan ik niet om iemand heen die mij gedurende de periode van voorbereiding en de daadwerkelijke reis niet alleen de ruimte heeft gegeven, maar ook bemoedigd heeft op die momenten waar het - voorzichtig gezegd - even tegen zat of niet zo lekker ging. M'n vrouw Adri. Zonder haar inzet had ik er niet eens aan kunnen beginnen en zonder haar bemoediging had ik op willekeurige momenten misschien wel op moeten geven. Dank je wel dat je me zo wilde steunen, zoals je dat al jarenlang doet, waardoor voor mij (en de gemeenschap) dingen mogelijk worden die zonder jou niet denkbaar zouden zijn.

Ozunca Bai

Ja lieve mensen, jullie aanmoedigingen hebben geholpen.

Ik ben aangekomen. Jullie krijgen nog een keer het afsluitende verhaal, maar ik werk nu via een telfeoonlijn in het kamp en dat werkt dus niet.

Een ding. Laat ik nu 5 kilometer voor het kamp een lekke band krijgen. Het eerste en enige manco aan m'n fiets in al die weken.

Buurman en buurvrouw van harte gefeliciteerd met jullie dochter.

Hartelijke groeten namens alle mensen van het kamp.

De laatste loodjes

Dinsdag 16 juni

Vanmorgen om 07.30 uur vetrokken uit m'n hotel na een opmerkelijk rustige en stille nacht. Ik vond het al zo vreemd toen ik in dit hotel aankwam dat er geen gordijn voor het badkamerraam zat. Ik keek weliswaar tegen een bergwand aan, maar daarboven vandaan konden ze zo naar binnen kijken. Maar goed, ze kennen me hier toch niet denk je dan, dus in bad voor een open raam. Maar toen ik vanmorgen m'n fiets achter het hotel vandaan haalde werd me alles duidelijk. Dat geopende raam en de stilte van de afgelopen nacht. Ik sliep namelijk naast een begraafplaats, die drie meter hoger op die berg was aangelegd. Ja en dan heb je vanzelf geen last van herrie of inkijk.

Ik ben langs de E60 van Sighisoara in de richting van Brasov gereden. Dat viel me nog vies tegen. Ik had daar tegenwind en zaten een paar lastige en lange klimmetjes in. Bij de langste en moeilijkste klim dacht ik op een gegeven moment: ‘bij dát bidkapelletje in de verte stop ik.' Ik was bekaf en zag het voor het eerste half uur gewoon niet meer zitten. En wat schetst m'n verbazing in dat kleine kapelletje zie ik een afbeelding van Jezus die in de hof van Gethsemane bidt of zijn Vader de drinkbeker van de zware lijdensweg die voor Hem ligt, wil wegnemen. Ik heb er ook bewust een foto van genomen, want het gaf mij de moed om na een rustperiode weer door te gaan. Maar goed, aan alles komt een eind. Ook aan deze ‘lijdens'weg. Zo'n 10 kilometer voorbij Rupea verliet ik de E60 om binnendoor naar Ozunca Bai te gaan. Coby Wassenaar was één van de mensen die me deze route aanraadde. Nou alleen dat gegeven al had me moeten waarschuwen. Het begon met 10 kilometer steenslag en stof als gevolg van de hitte. In Racos hield die steenslagweg op en vroeg ik aan een inwoner de weg naar de volgende plaats op m'n kaart: Baraolt. En die wist maar één kant op te wijzen: terug! Maar daar was ik inmiddels al achter, dat betekende een omweg van 50 kilometer. En daar voelde ik weer niets voor. Ik bleef maar naar de weg vragen in de mijns inziens goede richting. Maar hij maakte met veel woorden en nog meer gebaren duidelijk dat er op die weg geen asfalt lag. Nou daar had ik in de voorgaande 10 kilometer ook niets van gemerkt, dus ik liet hem merken dat dat geen probleem was. In arren moede wees hij op z'n voorhoofd en maakte en gebaar van: dan moet je het zelf maar weten. En dus ... ging ik op weg. Nu en dat heb ik geweten. Het was geen steenslagweg meer, maar een puinweg of stukken onverharde weg waar ik over de klei reed. Nou dat gaat nog best wel als het droog is, maar het was dus niet droog. Het had getuige de diepe plassen, de vorige nacht blijkbaar fors geregend. En dus werd het ook een glijpartij, waarbij ik gelukkig redelijk overeind kon blijven. Maar op een gegeven moment hield de weg op. Er was alleen smal spoor zo'n 20 meter steil omhoog. Dus ben ik eerst maar gaan kijken wat er boven was ... en zowaar er liep een grindpad. De vraag was alleen ... waarheen. Geen paddestoel of verkeersbord te zien natuurlijk, maar je moet toch wat. En in zo'n situatie probeer ik koers te houden met behulp van een kompasje op het stuur van m'n fiets. Maar voor het zover was moest ik nog wel m'n fiets boven zien te krijgen. Eerst de tassen en dan de fiets leek me de beste optie en dat lukte. En zo vervolgde ik op hoop van zegen de reis, totdat ik op een punt kwam waar de weg was afgesloten door een beweegbare boom, die vast zat, maar waar ik met wat gegoochel net onderdoor kon komen. En zowaar stond daar als een wonder een levend wezen die me duidelijk kon maken hoe ik in Baraolt, de volgende plaats kon komen. En door regelmatig de weg te vragen is het me gelukt om daar ook te komen. En wat schetst m'n verbazing ... daar kom ik twee mensen van het kamp tegen, die net boodschappen hadden gedaan. En zij konden me gelukkig de weg wijzen voor de laatste 24 kilometers. En dan vervolg je je fietstocht voor de laatste loodjes toch met wat meer zekerheid dat je uiteindelijk toch op de plaats van bestemming aankomt. Want zeker in het binnenland van Roemenie mis je nog al eens een verkeersbord op een kruispunt. Maar ja ... ik had het kunnen weten - niet voor niets staat er in de Bijbel: ‘vest op prinsen en (prinsessen) geen vertrouwen.' Want net op het moment dat ik bij zo'n kruispunt op m'n kaart stond te kijken reden ze me achterop en riep Coby Volwater: ‘deze kant op, volg ons maar.' En zij ging me voor ...... op de verkeerde weg.

Na 5 kilometer ben ik toch maar weer omgedraaid, want m'n kompas wees steeds de verkeerde kant op. Toen ik voor de zekerheid de weg vroeg aan een Roemeen, wist hij me wel duidelijk te maken dat ik zo verkeerd reed, maar niet hoe ik er dan wel kon komen. Dus toch maar vertrouwd op m'n kompas en kaartleeskunde. En toen werden die laatste 15 kilometers een prachtig slotakkoord van alles wat ik tot nu toe aan natuurschoon gezien had. Een boer die z'n koeien en paarden liet grazen. Een kudde schapen. Boeren die aan het hooien en oogsten waren. En toen ... ik kon gewoon niet anders, welden die woorden van Psalm 65 in me op en zong ik: ‘de weidegrond is wit van schapen, het dal van korenblond. Dit is het land door U geschapen, Uw lof schalt in het rond'.

En zo kwam ik uiteindelijk met een goed en dankbaar gevoel en een gevoelig zitvlak in het kamp terecht.

En geloof het of niet ... 5 kilometer voor het einde voel ik m'n achterband onder me wegglijden. Moet je je even voorstellen, rijd ik intussen ruim 2600 kilometer, zonder één keer pech of een lekke band. Daar mag ik toch wel één keer een compliment aan het adres van m'n fietsenmaker Arjan Luijten voor maken dacht ik zo.

In het kamp stond me een verrassing te wachten. Daar werd ik door 80 kinderen toegezongen met een bewerking van het lied waar ook de kinderen van de Burcht me mee toezongen toen ik uit Valkenburg vertrok. Het was net als bij m'n vertrek één grote happening. Met een gele trui, een plaquette en een oorkonde. Hartverwarmend.

Een bemoeding

Terwijl ik vanavond liep te wandelen gingen mijn gedachten als vanzelf terug naar deze dag, die me weer zoveel indrukken gaf. U heeft misschien die foto's gezien van dat piepkleine bidkapelletje, zomaar langs de weg. Ik liep daar nog wat over na te mediteren en daarbij gingen mijn gedachten ook naar de mensen in de gemeente die zo'n moeilijke weg hebben te gaan. Voor hen in het bijzonder dit stukje. Dat oog in dat plafond, daarin kwam voor mij die tekst uit Psalm 32 naar voren. Die zelfde tekst die in het trappenhuis van het Diaconessenziekenhuis hangt en waardoor al zoveel mensen getroost zijn: 'Mijn oog zal op u zijn'. En mocht u soms het gevoel hebben dat God u of jou met je verdriet of pijn, of met je vragen niet ziet, dan hoop ik dat deze tekst die twijfel weg zal nemen. De tekst uit Psalm 14:2 waaruit zo duidelijk blijkt dat Gods aandacht naar ieder mens persoonlijk uitgaat. Er staat letterlijk dit: 'De HEER kijkt vanuit de hemel naar de mensen om te zien of er één verstandig is, één die God zoekt.'

Als God er nu zo op gebrand is om die ene mens te vinden die Hem zoekt, zou Hij dan aan u en jou, terwijl je zo om Hem en om Zijn troost en bemoediging verlegen zit, voorbij zien? En alsof Hij dat wil onderstrepen staat er nóg een tekst in dat bidkapelletje. In het midden boven de Christusfiguur staat de samenvatting van heel de bijbelse boodschap uit 1 Johannes 3:16. 'Hieraan hebben wij de liefde leren kennen, dat Hij zijn leven voor 'ons' heeft ingezet; (...)'

God houdt van ons mensen, dat moet je maar nooit vergeten, hoewel het op het moment misschien nog zo donker in je leven is. Want net als in Johannes 3:16 mag je hier voor dat woordje 'ons' je eigen naam invullen.

Al zo lief heeft God u en jou ...... dat Hij zijn eniggeboren Zoon gegeven heeft. Laat dat nu eens op je in werken en zeg het maar, hard of zacht of fluister het desnoods maar voor je uit: dat ia nou genade ... dat is nou 'mijn' God.

Hallelujah

Amen

Nogmaals door bergen en door dalen en overal is ...

Maandag 15 juni

Vanmorgen was het even zoeken naar het restaurant waar ik om 07.00 uur het ontbijt kon gebruiken. Nergens dus, zo leek het. Maar toen ik daar verdwaald ronddoolde kwam er iemand naar me toe met de vraag of ik soms ontbijt wilde. Nou dat wilde ik wel. Hij wenkte me mee te komen en zo kwam ik in een immense ruimte waar één tafel klaar stond. Ik vroeg hem in mijn internationale taalgebruik of ik soms de enige gast was. En dat bleek zo. Moet je je voorstellen, ik was een heel weekend de enige gast in een hotel, midden in de stad Alba Julia, met minstens 50 kamers. En het hele weekend functioneerde dus alles voor mij alleen. Geen wonder dat ik het zo heerlijk rustig vond. Het had als voordeel dat ik kon bestellen wat ik wilde eten en drinken. Met als gevolg dat het ook niet zo lang duurde en ik om 07.30 uur op de fiets zat richting Blaj, met als eindbestemming voor deze dag Medias, zo'n 85 kilometer ver. Het was weer een schitterende tocht, vergelijkbaar met die van zaterdag. Ook nu fietste ik door schitterende valleien. Het enige verschil met zaterdag was dat ik toen een rivier stroomafwaarts volgde en nu stroomopwaarts. Dus een voortdurende klim in allerlei variaties en procenten. Maar mooi ... mooi ... nee overweldigend mooi. Ik kan die schoonheid van Gods schepping nooit voldoende onder woorden brengen of door middel van foto's laten zien. Je moet er gewoon zelf een keer geweest zijn. Natuurlijk probeer ik het in woorden en beelden aan u te tonen. Maar het is in feite net als met het geloof, je moet het gewoon een keer persoonlijk ervaren en erdoor (aan)geraakt worden om het te 'mijnen' ofwel je toe te eigenen. De meester of de juffrouw van de Burcht zal aan de kinderen wel uitleggen wat ik met dat 'mijnen' bedoel. Maar goed, ik ben nu toch even aan het filosoferen, je kunt die lijn in het geloof ook doortrekken. Als ik hier niet naar toe gefietst was had ik deze schoonheid nooit ontdekt. Zo zal ik ook wat moeite moeten doen om te ontdekken welk een vreugde het geloof kan geven. En ik hoop, eenmaal in Valkenburg terug, dat God het ons geeft om samen die vreugde steeds meer op het spoor te komen. En daarbij hoop ik van ganser harte dat God die mij voor dit fietsen ook de lichamelijke kracht geeft, mij daarvoor geestelijk nog meer kracht wil geven.

Mooi hé ... om zo even met u te filosoferen. En terwijl ik dit zit te typen op het terras voor m'n hotel gaat er een boer voorbij met paard en wagen, volgeladen met brandhout. En dat gaat niet snel, want het hotel staat boven op een berg. En achter die boer met z'n paard en wagen, volgen tientallen vrachtwagens van het internationale transport, die er niet voorbij kunnen. En niks geen getoeter of zenuwachtig gedoe. Een wonderlijke wereld.

Maar goed we gaan verder met de rit zelf. Hoewel het vele klimmen en dalen door het glooiende landschap best pittig was, ging het toch behoorlijk snel. En wel zo dat ik in Medias aangekomen besloot om nog maar door te gaan tot Sighisoara. Niet omdat het allemaal zo makkelijk en vanzelf gaat, want dan spreken m'n billen en knieën wel een andere taal. Maar het is gewoon zo mooi en daarbij verwacht ik op een redelijk tijd in Sighisoara aan te komen, dat ik het gewoon maar probeer. En ... het is me uiteindelijk ook gelukt om die 130 kilometer te overbruggen. Ik zal proberen om de opvallende dingen die ik onderweg gezien heb door middel van de foto's aan u door te geven. Ondermeer een bemoediging door engelen, een bijzonder mooi en uniek houten kerkje. Maar ook een ontmoeting met koperslagers. En uiteindelijk ben ik er toch een keer voor bezweken, voor een bedelpartij van een zigeunervrouw. Ik ben ervoor gewaarschuwd, ik hield er rekening mee en ging de confrontatie met deze mensen dan ook zoveel mogelijk uit de weg. Maar toen ik op een gegeven moment van de weg afweek om een kerk op de foto te zetten, kon ik er niet meer onderuit. Zij kwam met een paar kinderen naar boven sjouwen met een zak vol met ... ja wie zal het zeggen wat er in zat. Zij hield me aan en maakte me duidelijk dat zij met zes kinderen zonder man zat. Ik heb het nog even geprobeerd om me er van af te maken, maar uiteindelijk bezweek ik. Ik gaf haar een biljet van omgerekend drie euro. Dat leek me wel verantwoord omdat ik in geen van de twee diensten van gisteren een collectezak was tegengekomen. Maar binnen de kortste keren stonden er 10 kinderen om me heen die allemaal hun pappa misten. Het klinkt hard, maar het leek me toch maar beter om aan m'n stutten te trekken, dan maar geen uitgebreide fotosessie van deze kerk.

Heel mooi was de ontmoeting met koperslagers, die langs de weg hun waren aanbieden en tegelijk bezig zijn met een stukje vakwerk van heb ik jou daar. De grond en een oud stuk spoorrails als aambeeld, niks geen bolhamers gezien en toch maakten ze de mooiste producten. Ik moet nog eens aan Anneke vragen of deze mensen tot een bepaald volk horen, gezien hun klederdracht en vaak aartsvaderlijke baarden, waardoor zij iets van de Amish weg hadden.

Voor vandaag laat ik het hierbij. Het was een prachtige dag en ik vind het ook heerlijk om mijn belevenissen, ervaringen en gevoelens met u te delen.